ἐπανορθωτικός
ἐπανορθωτικός, corrective, restorative
ἐπανορθ-ωτικός, ή, όν,
- corrective, restorative, τῶν ἠθῶν Str. 1.2.3; τὸ ἐ. δίκαιον Arist. EN 1132a18; τέχνη Gal. 1.303. Adv. -κῶς Sch. D. 3.33.
ἐπανορθωτικός, ή, όν, propre à corriger, à améliorer, Arstt. Nic. 5, 7, 6 ; Str. 16.
Étym. ἐπανορθόω.
ἐπανορθωτικός, ή, όν, verbessernd, zum Verbessern geschickt, Arist. Eth. 5.7 ; τῶν ἠθῶν Strab. 1.2.3.