ἐπικλώθω

ἐπι-κλώθω,

• spin upon, ῥάμμα (q.v.) Hermipp. 48; elsewh.,
• • II spin to one, assign, prop. of the Fates who spun the thread of destiny; also of all powers which influence menʼs fortunes, οὔ μοι τοιοῦτον ἐπέκλωσαν θεοὶ ὄλβον Od. 3.208, cf. 4.208, etc.; ὁππότε κεν Μοῖραι ἐπικλώσωσʼ (sc. θάνατον) Callin. 1.9, cf. Them. Or. 32.356d:—Med., ὁππότε [θεοὶ] βασιλεῦσιν ἐπικλώσωνται ὀϊζύν Od. 20.196, cf. 8.579: sts. c. inf. pro acc., τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι 1.17; ὡς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι, ζώειν ἀχνυμένοις Il. 24.525 (here only in Il.):—so in Act., φιτρὸν τὸν Μοῖρʼ ἐπέκλωσεν ζωᾶς ὅρον ἔμμεν B. 5.143; τοῦτο γὰρ λάχος . . Μοῖρʼ ἐπέκλωσεν ἐμπέδως ἔχειν A. Eu. 335 (lyr.); ἐπεὶ τό γε (sc. θανεῖν) Μοῖρʼ ἐ. CIG 3136 (Erythrae), al.—Poet. word, used by Pl. Tht. 169c τὴν . . εἱμαρμένην, ἣν <ἂν> σὺ ἐπικλώσῃς, cf. Stoic. 2.319, Luc. Cont. 16, DMort. 24[30].2, Jul. Or. 7.229c:—Pass., τὰ ἐπικλωσθέντα its destiny, Pl. R. 620e, cf. Lg. 957e, Plu. Aud.poet. 2.22b, Cons.Apoll. 114d; ἐξ ἀρχῆς -κεκλωσμένην ἀπόβασιν Com.Adesp. 295 (troch.).

ἐπικλώθω, zuspinnen, von den Göttern, zunächst den Parzen, die den Sterblichen Glück oder Unglück mit dem Lebensfaden zuspinnen, übh. verhängen, zuteilen ; τὰ μὲν ἄρ που ἐπέκλωσαν θεοὶ αὐτοί, die Götter selbst bestimmten, verhängten es, Od. 11.139 ; ἃς γάρ οἱ ἐπέκλωσεν τά γε δαίμων 16.64 ; auch im med., θεοὶ βασιλεῦσιν ἐπικλώσονται ὀϊζύν 20.196, vgl. 8.579 ; auch c. inf., θεοί οἱ ἐπεκλώσαντο οἶκόνδε νέεσθαι 1.17 ; Il. 24.525 ; τοῦτο γὰρ λάχος μοῖρʼ ἐπέκλωσεν ἔχειν Aesch. Eum. 321 ; Eur. Or. 12 u. sp.D., wie Plat. 22 (VII.99); auch in Prosa, Plat. Theaet. 169c ; ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα ποιεῖν, das Geschick unveränderlich machen, Rep. X.620e ; Sp., μοῖραι ἑκάστῳ τὸν ἄτρακτον ἐπικλώθουσαι Luc. Char. 16 ; τοῦ ἐπικεκλωσμένου αὐτῷ νήματος Catapl. 3 ; ὁ ἐπικλωσθεὶς τῆς ζωῆς βίος Plut. Cons. Apoll. p. 350, vgl. aud. poet. 4.

†ἐπικλώθω

[ἐπι- 5 + κλώθω, to spin. Cf. κλῶθες. To spin the thread of one’s destiny]

(Cf. ἐπινέω.)

3 sing. aor. ἐπέκλωσε Od. 16.64.

3 pl. -αν Od. 3.208, Od. 11.139.

3 sing. subj. ἐπικλώσῃ Od. 4.208.

3 pl. aor. mid. ἐπεκλώσαντο Il. 24.525: Od. 1.17, Od. 8.579.

3 pl. subj. ἐπικλώσωνται Od. 20.196.

To assign as one’s lot or portion: ὄλβον Od. 3.208, Od. 4.208, τά Od. 11.139, Od. 16.64.

In mid. Od. 8.579, Od. 20.196.

With infin.

In mid.: οἶκόνδε νέεσθαι Od. 1.17.

Absol.

In mid. Il. 24.525.

ἐπικλώθω , aor. ἐπέκλωσα, mid. ἐπεκλωσάμην: spin to, of the Fates spinning the threads of destiny; hence allot to, grant, w. acc., or foll. by inf. (Od. and Il. 24.525.)

ἐπικλώθω fut. -κλώσω

• to spin to one, of the Fates who spun the thread of destiny: then, generally, to assign as oneʼs lot or destiny, Od., Aesch.:—so in Mid., Hom.:—Pass., aor1 part., τὰ ἐπικλωσθέντα oneʼs destinies, Plat.