ἐπίκλοπος
ἐπίκλοπος, thievish, wily
ἐπίκλοπ-ος, ον,
- thievish, tricky, wily, ἠπεροπῆά τʼ ἔμεν καὶ ἐ. Od. 11.364; κερδαλέος κʼ εἴη καὶ ἐ. 13.291; ἐ. ἦθος, of women, Hes. Op. 67, cf. A. Eu. 149 (lyr.); ἐπικλοπώτερον . . τὸ θῆλυ Pl. Lg. 781a; ἐ. λόγοις χρῆσθαι Corn. ND 16. Adv., Comp. -ώτερον Procop. Arc. 25, Goth. 4.30.
- 2 c. gen., ἐ. ἔπλεο μύθων cunning in speech, Il. 22.281; ἐ. ἔπλετο τόξων cunning in archery, Od. 21.397.
ἐπίκλοπος, ος, ον :
1 enclin au vol, d’où en gén. enclin à la dissimulation, dissimulé, rusé, Od. 11, 364 ; 13, 291 ; Hés. O. 67 ; Eschl. Eum. 149 ; Plat. Leg. 781a ||
2 qui connaît toutes les ruses de, habile en : ἐπ. μύθων, Il. 22, 281, adroit pour parler ; ἐπ. τόξων, Od. 21, 397, adroit à tirer de l’arc ||
Cp. -ώτερος, Plat. l. c.
Étym. ἐπικλέπτω.
ἐπίκλοπος, diebisch, betrügerisch, schlau, gew. zum Nachteile Anderer, καὶ ἠπεροπεύς Od. 11.364 ; καὶ κερδαλέος 13.291 ; ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων, gewandt im Reden, Il. 22.281, wie τόξων, des Bogens kundig, Od. 21.397 ; Hes. vrbdt κύνεόν τε νόον καὶ ἐπίκλοπον ἦθος O. 67, 78 ; Aesch. Eum.144 u. sp.D., wie μῆτις Ap.Rh. 3.781. – Seltener in Prosa, γένος λαθραιότερον καὶ ἐπικλοπώτερον τὸ θῆλυ Plat. Legg. VI.781a ; einzeln bei Sp., καὶ πανοῦργος ἀνήρ App. Syr. 24 ; δογμάτων, kundig, Plut. def. Or. 23, Anspielung auf Hom.
ἐπίκλοπος
ὁ
[ἐπι- 5 + κλοπ-, κλέπτω.]
- 1
Cunning, wily Od. 13.291.
- 2
With genit., using deceit in the matter of, cunning or wily in: μύθων Il. 22.281.
Cunning or skilful in the matter of: τόξων Od. 21.397.
- 3
As sb., a cozener or cheat Od. 11.364.
- 1
ἐπίκλοπος (κλέπτω): thievish, cunning, sly rogue; μύθων, τόξων, ‘filcher’ (combined skill and rascality), Il. 22.281, Od. 21.397.
ἐπίκλοπος
ἐπί-κλοπος, ον
κλέπτω
- 1thievish, wily, Od., Aesch.
- 2c. gen., ἐπίκλοπος μύθων cunning in speech, Hom.