ἐπικλινής

ἐπικλιν-ής, ές,

• sloping, χωρίον Th. 6.96; λόφοι Plu. Ant. 45; ἐ. τῷ στάχυϊ καὶ μὴ ὀρθά inclining, bending, Thphr. CP 3.22.1; ἐπικλινές ἐστι τάλαντον Call. Fr. 312.
• • • 2 prone, inclined, πρὸς τὸν Ἄρην Them. Or. 15.187b; οικείωσις ἐ. πρός τινα Ph. 1.252. Adv. -νῶς, ἔχειν πρός τι ib. 37, al.

ἐπικλινής, ές, sich wohin neigend, abschüssig ; ἐξήρτηται τὸ χωρίον καὶ ἐπικλινές ἐστι Thuc. 6.96 ; im Ggstz von ὀρθός, Theophr.; λόφοι Plut. Anton. 45 ; – ἐπικλινεῖς ἐκραβδίζειν τοὺς πονηροὺς ἐκ τῆς πόλεως, köpflings aus der Stadt peitschen, Ar. Lys. 575.
Uebertr., ἐπικλινῶς ἔχειν πρός τι, geneigt sein zu Etwas, Philo.

ἐπικλινής ἐπικλῐνής, ές ἐπικλίνω

• sloping, Thuc., Plut.