ἡβητής

ἡβ-ητής, οῦ, ὁ, Dor. ἡβᾱτάς IG 9(1).334 (Locr., v B.C.), Berl.Sitzb. 1927.160 (Cyrene), ἁβᾱτάς only in Call. (v. infr.); Thess. εἱβᾱτάς (q. v.): (ἡβάω):—

• in oneʼs prime, adult, κοῦροι ἡβηταί h.Merc. 56, cf. Call. Lav.Pall. 109; βραχιόνων ἡβητὴν τύπον E. Heracl. 858.

ἡβητής, ὁ, = ἡβητήρ ; κοῦροι ἡβηταί H.h. Merc. 56 ; ἠΐθεος Diod. ep. 9 (VII.627); adj., jugendlich, νέων βραχιόνων ἔδειξεν ἡβητὴν τύπον Eur. Heracl. 858.

ἡβητής, οῦ, ἡβάω

• youthful, at oneʼs prime, Hhymn., Eur. masc. adj.