ὀδύσσομαι
ὀδύσσομαι, to be wroth against, to hate
*ὀδύσσομαι or *ὀδυίομαι, Ep. Verb, only used in aor. 1 Med. ὀδύσασθαι (aor. Pass. ὀδυσθῆναι Hsch.), and once in pf. Pass. ὀδώδυσται, Od. 5.423:—
- to be wroth against, hate, c. dat. pers., τῷ μὲν ἔπειτʼ ὀδύσαντο θεοί Il. 6.138; esp. as the mythic origin of the name Ὀδυσσεύς, as hated by gods and men, τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο, Ζεῦ; Od. 1.62; τίπτε τοι ὧδε Ποσειδάων . . ὠδύσατʼ ἐκπάγλως; 5.340; πολλοῖσιν γὰρ ἔγωγε ὀδυσσάμενος . . ἱκάνω . . · τῷ δʼ Ὀδυσεὺς ὄνομʼ ἔστω ἐπώνυμον 19.407-9, cf. S. Fr. 965; also Βριάρεῳ . . πατὴρ ὠδύσσατο θυμῷ Hes. Th. 617: abs., ὀδυσσαμένοιο τεοῖο Il. 8.37: later, c. acc., ὠδύσατο Ζῆνα Hom. Epigr. 6.8; τί . . ἐμὴν ὠδύσσαο νηδύν; AP 9.117.—Ep. Verb, borrowed once by Sophocles in reference to Odysseus.
*ὀδύσσομαι (seul. pf. pass. 3 sg. ὀδώδυσται et ao. moy. ὠδυσάμην [ῠ])
I act.
1 intr. (à l’ao. et au pf.) se fâcher, être irrité contre, dat. Il. 6, 138, etc. ; Od. 1, 62, etc. ||
2 tr. (à l’ao.) irriter, acc. Hom. Ep. 6, 8 ; Anth. 9, 117 ||
II pass. être irrité, Od. 19, 407 ||
➳ Pf. pass. 3 sg. ὀδώδυσται, Od. 5, 423. Moy. ao. 2 sg. ὠδύσαο [ῠ] Od. 1, 62 ; 3 sg. ὠδύσσατο, Hés. Th. 617 ; 3 pl. ὀδύσαντο, Il. 6, 138 ; part. ὀδυσσάμενος, Il. 8, 37.
Étym. ὀδύνη.
ὀδύσσομαι, (vgl. das lat. odi), zürnen, grollen ; nur aor. u. perf.; τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο Ζεῦ ; Od. 1.62 ; τίπτε τοι ὧδε Ποσειδάων ὠδύσατʼ ἐκπάγλως, 5.340 ; ὥς μοι ὀδώδυσται κλυτὸς Ἐννοσίγαιος, ib. 423 ; u. so von dem Zürnen der Götter, im aor., Od. 19.275, Il. 18.292, 6.138 ; ὀδυσσαμένοιο τεοῖο, in der Anrede an Zeus, 8.37, 468. Nur Od. 19.407, πολλοῖσιν γὰρ ἔγωγε ὀδυσσάμενος τόδʼ ἱκάνω, von einem Menschen, und, wie es scheint, in pass. Bdtg, verfeindet, verhaßt ; ὠδύσαντο ἐμοί, Soph. frg. 408 ; mit dem accus. konstruiert, Statil. Flacc. 10 (IX.117), τί τοσοῦτον ἐμὴν ὠδύσσαο νηδύν.
†ὀδύσσομαι
2 sing. aor. ὠδύσαο Od. 1.62.
3 sing. ὠδύσατο Il. 18.292 : Od. 5.340.
3 pl. ὀδύσαντο Il. 6.138 : Od. 19.275.
Pple. ὀδυσσάμενος Od. 19.407.
Genit. sing. masc. ὀδυσσαμένοιο Il. 8.37, 468.
3 sing. pf. ὀδώδυσται Od. 5.423.
To be angry, wroth, incensed, to rage : ὀδυσσαμένοιο τεοῖο (in thy wrath) Il. 8.37= 468, ἐπεὶ ὠδύσατο Ζεύς (has conceived wrath against us) Il. 18.292.
With dat. of person : τίνύ οἱ τόσον ὠδύσαο ; Od. 1.62. Cf. Il. 6.138 : Od. 5.340, 423 (cherishes wrath), Od. 19.275, 407.
ὀδύσσομαι , aor. ὠδύσαο, -ατο, ὀδύσαντο, part. ὀδυσσάμενος, perf. ὀδώδυσται: be incensed with, hate, τινί, mostly of gods; w. reciprocal meaning, Od. 19.407; pass., Od. 5.423.
ὀδύσσομαι
Prob. from the Root δυσ- with ο) prefixed.Ὀδυσσεύς is derived from it, v. Od. 19. 407 sq.
Epic verb, only in aor1 Mid.
- to be wroth against, to hate another, c. dat., Hom., Hes.