ὀδυρτός
ὀδυρτός, mourned for, lamentable
ὀδυρ-τός, όν,
- mourned for, lamentable, Plu. Vitios. 2.499f; φωνή Epigr.Gr. 1003.4: neut. ὀδυρτά, as Adv., painfully, Ar. Ach. 1226.
ὀδυρτός, ή, όν, lamentable, Plut. M. 499f ; adv. ὀδυρτά, Ar. Ach. 1226, d’une façon lamentable.
Étym. vb. d’ὀδύρομαι.
ὀδυρτός, beklagenswert ; Sp.; Ar. Ach. 1186 sagt auch λόγχη τις ἐμπέπηγέ μοι διʼ ὀστέων ὀδυρτά, auf klägliche Weise.
ὀδυρτός, ή, όν
ὀδύρομαι
- mourned for, lamentable: neut. pl. ὀδυρτά, as adv., painfully, Ar.