ὀδύρομαι

ὀδύρ-ομαι [ῡ], mostly used in pres. and impf., Ep. impf. ὀδύρετο, ὀδύροντο (without augm.), Ion. ὀδυρέσκετο Hdt. 3.119: fut. ὀδῠροῦμαι D. 21.186, and prob. l. Isoc. 18.35: aor. ὠδῡράμην Id. 12.9, Theoc. 1.75 (cf. ἀνοδύρομαι); part. ὀδῡράμενος Il. 24.48: aor. Pass. κατ-ωδύρθην Plu. Cons.Apoll. 2.117f.—In Trag. the form δύρομαι is required by the metre in A. Pr. 273, Pers. 582 (lyr.), S. OT 1218 (lyr., ὀδ- codd.), E. Hec. 740, Med. 159 (lyr., ὀδ- codd.), and prob. in Id. Andr. 397, v. infr. 4; in Id. Ph. 1762, Apollod.Com. 8, ὀδύρομαι is necessary; elsewh. either form is possible:—

• lament, bewail, a person or thing:
• • • 1 c. acc. pers., ὀδυρομένη φίλα τέκνα Il. 2.315; Ἕκτορα δάκρυ χέοντες ὀδύροντο 24.714, cf. S. OC 1439, Ant. 693: less freq. c. acc. rei, ὁ δʼ ὀδύρετο πατρίδα γαῖαν mourned for it, i.e. for the want of it, Od. 13.219; so νόστον ὀ. 5.153, 13.379; προπηλακίσεις Pl. R. 329b; δυστυχίας Isoc. 4.169; πάθη D. 18.41; οὐκ ὠδύραντο . . τὴν προκαταστροφήν Epicur. Sent. 40.
    • 2 c. gen. pers., mourn for, for the sake of . ., ὡς δὲ πατὴρ οὗ παιδὸς ὀ. Il. 23.222, cf. 22.424, Od. 4.104, etc.; ὑπέρ τινος Pl. R. 387d; ἐπὶ πᾶσι Arist. VV 1251b21.
    • 3 ὀ. τινί wail or lament to or before, ἐξελθὼν λαιοῖσιν ὀ. Od. 4.740; ἀλλήλοισιν ὀδύρονται wail aloud one to another, Il. 2.290.
    • 4 abs., wail, mourn, freq. in Hom., in part., -όμενος στεναχίζω Od. 9.13; στοναχῇ τε γόῳ τε ἧσται ὀ. 16.145; ὀ. κατὰ θυμόν 18.203; τίταῦτʼ ὀδύρομαι; why mourn I thus? E. Andr. 397 (where Pors. restores ταῦτα δύρομαι for the caesura); θρηνοῦντός τε μου καὶ ὀδυρομένου Pl. Ap. 38d, cf. Phld. Rh. 1.381 S., etc.

ὀδύρομαι, (verwandt mit δύη, ὀδύνη ?),
1) wehklagen, jammern, trauern ; absolut, στοναχῇ τε γόῳ τε, Od. 16.145, ὀδυρόμενος στεναχίζω, 9.13 u. öfter ; – τινός, um Einen, um Etwas, ὀδύρεαι ἔνδοθι θυμῷ Ἀργείων, Od. 8.577, τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι –, ὡς ἑνός, Il. 22.424, vgl. 23.222, Od. 4.104, 819 ; auch ἀμφί τινα, 11.486 ; aber τινί ist = Einem Etwas vorklagen, 4.740, ἀλλήλοισιν, sich gegenseitig vorklagen, Il. 2.290 ; οὔτε κλαίειν οὔτʼ ὀδύρεσθαι πρέπει, Aesch. Spt. 638 ; Soph. Aj. 320.
2) trans., beklagen, beweinen, τινά, Il. 24.740 u. öfter ; auch πατρίδα γαῖαν, um das Vaterland trauern, sich mit Betrübnis nach der Heimat sehnen, Od. 13.219, σὸν ἀεὶ νόστον ὀδυρομένη, ib. 379, wie 5.113, aus Sehnsucht nach der Heimkehr trauern ; χειμῶνα, Aesch. Prom. 845 ; τὴν παῖδα ταύτην οἷʼ ὀδύρεται πόλις, Soph. Ant. 689 ; τί ταὖτα θρηνῶ καὶ μάτην ὀδύρομαι ; Eur. Phoen. 1762, öfter, und in Prosa, Plat. Rep. III.329b ; auch ὑπέρ τινος ὡς δεινόν τι πεπονθότος, ib. 387d ; καὶ θρηνεῖν, Apol. 38d ; καὶ κλαίειν, Rep. III.388d ; u. so bei den Folgdn ; τὰ παιδία ὀδυρεῖται καὶ πολλοὺς λόγους καὶ ταπεινοὺς ἐρεῖ, Dem. 21.186. von der gewöhnlichen Art der Redner, das Mitleid der Richter zu erregen ; τί σεαυτὸν ὀδύρῃ, Luc. Mort.D. 17.1. – Die kürzere Form δύρομαι haben die Tragg., τὰ μὲν παρόντα μὴ δύρεσθʼ ἄχη, Aesch. Prom. 271 ; Pers. 574 ; Soph. O.R. 1218, nach Porsons Emend. ; vgl. Porson Eur. Hec. 734 ; einzeln auch sp.D.

ὀδύρομαι

3 sing. aor. subj. ὀδύρεται Il. 23.222 : Od. 4.740.

Pple. ὀδυράμενος Il. 24.48.

• • 1

    To make lament, weep, wail, mourn, sorrow, grieve : ὀδύρετο δάκρυα λείβων Il. 18.32. Cf. Il. 9.591, 612, Il. 22.79, Il. 23.154, 222, 224, Il. 24.48, 128, 166, 549 : Od. 1.55, Od. 4.194, Od. 5.160, Od. 8.33, Od. 14.129, Od. 18.203, Od. 23.241, etc.

    With genit. of person mourned for : τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι ὡς ἑνός Il. 22.424 := Od. 4.104. Cf. Od. 4.819, Od. 14.40, 142, 174, Od. 15.355.

    With genit. of something not attained mourned for : γάμου Od. 21.250.

  • 2

    To make lament or complaint, set forth one’s wrongs : εἴ που κεῖνος ἐξελθὼν λαοῖσιν ὀδύρεται Od. 4.740.

  • 3

    To lament, weep for, mourn : ἕταρον Il. 19.345. Cf. Il. 24.714, 740: Od. 1.243, Od. 4.100, 110.

    Of a bird ,

    [στρουθὸς] ὀδυρομένη τέκνα Il. 2.315.

  • 4

    To long for in sorrow, be sick for to the point of tears : πατρίδα γαῖαν Od. 13.219. Cf. Od. 5.153, Od. 13.379.

    With infin., to express by lamentation one’s longing to do something : οἶκόνδε νέεσθαι Il. 2.290.

ὀδύρομαι , aor. part. ὀδῡράμενος: grieve, lament; abs., or w. causal gen., or trans., τινά or τὶ, Od. 1.243, Od. 5.153.

ὀδύρομαι the Trag. use a form δύρομαι when required by the metre. Dep., mostly in pres. and impf.,

• to lament, bewail, mourn for:
• • • 1c. acc. pers., Hom., Soph.; c. acc. rei, ὁ δʼ ὀδύρετο πατρίδα γαῖαν mourned for it, i. e. for the want of it, Od.; so, νόστον ὀδυρομένη Od.
    • 2c. gen. pers. to mourn for, for the sake of, Hom.
    • 3c. dat. pers. to wail or lament to or before others, Hom.
    • 4absol. to wail, mourn, Hom., Eur.