ὀδύρτης
ὀδύρτης, complainer
ὀδύρ-της, ου, ὁ,
- complainer, Arist. Phgn. 812a4, 813a33, Adam. 2.22.
ὀδύρτης, ου (ὁ) celui qui se lamente, Arstt. Physiogn. 6, 30 et 50.
Étym. ὀδύρομαι.
ὀδύρτης, ὁ, der Klagende, klagend, Arist. physiogn. 6 p. 813.33.