ὀφρύς
ὀφρύς, ὀφρύς, ἡ, eyebrow (noun)
ὀφρύς, gén. ύος, acc. ύν, rar. ύα, acc. pl. ῦς (ἡ) [ῡ au nom. et à l’acc. sg. ; dans les composés ῠ, v. εὔοφρυς, λεύκοφρυς, etc.]
I sourcil, Il. 1, 528, etc. ; Od. 9, 468, etc. ; Eschl. Ch. 285, etc. ; souv. au pl. (sg. seul. Il. 13, 493) τὰς ὀφρῦς ξυνάγειν, Ar. Nub. 582, etc. ; συνάγειν, Anth. 10, 56 ; κατασπᾶν, Alciphr. 3, 3, froncer ou contracter les sourcils d’un air menaçant ou sombre ; ἀνασπᾶν, Ar. Ach. 1069 ; Dém. 442, 11 ; Plut. M. 68d ; ἀνατείνειν, Luc. Tim. 54 ; αἴρειν, Diph. (Ath. 35d) ; ἐπαίρειν, Eur. (Stob. Fl. 22, 6) ; Luc. D. mort. 10, 8, hausser les sourcils d’un air hautain ou menaçant : pour marquer la joie : ἀγανᾷ γελᾶν ὀφρύϊ, Pd. P. 9, 67, rire d’un air joyeux ||
II fig. :
1 gravité, majesté, Xén. Conv. 8, 3 ||
2 en mauv. part, emphase : ῥήματα ὀφρῦς ἔχοντα, Ar. Ran. 925, paroles emphatiques ||
3 orgueil, Anth. 7, 409 ; 9, 43, etc. ||
III hauteur escarpée, colline ou montagne abrupte, escarpement, Il. 20, 151 ; Hdt. 4, 185 ; Pol. 7, 6, 3, etc. ; Plut. Num. 10, M. 248a ||
➳ Acc. sg. ὀφρύα, Anth. 12, 186 ; Opp. C. 4, 405 ; Q. Sm. 4, 361 ; acc. pl. ὀφρύας, Od. 9, 389 ; ou ὀφρῦς, Il. 16, 470.
Étym. cf. sscr. bhru, « sourcil ».
ὀφρύς, ύος, ἡ, nach Arcad. 92 ὀφρῦς (vgl. die Braue, ὀ. ist also bloßer Vorschlag),
1) die Augenbraue ; gew. im plur.; κυανέῃσιν ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων, Il. 1.528, öfter, mit den Augenbrauen winken, als Zeichen der Bejahung, auch des Befehls (vgl. νεύω); ὑπʼ ὀφρύσι δάκρυα λεῖβον, 13.88 u. öfter ; vgl. Soph., der Ant. 825 sogar sagt τέγγει δʼ ὑπʼ ὀφρύσι παγκλαύστοις δειράδας ; Hom. κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπʼ ὀφρύσιν ὄσσε, Il. 14.236 ; ὄσσε λαμπέσθην βλοσυρῇσιν ὑπʼ ὀφρύσιν, 15.608 ; ὑπʼ ὀφρύσι πῦρ ἀμάρυσσε, Hes. Th. 827. Oft bei den Dichtern als der Teil des Gesichts, durch welchen Freude u. Trauer ausgedrückt wird, ἡ δʼ ἐγέλασσεν χείλεσιν, οὐδὲ μέτωπον ἐπʼ ὀφρύσι κυανέῃσιν ἰάνθη, Il. 15.102 ; ἀγανᾷ γελάσσαις ὀφρύϊ, Pind. P. 9.39 ; μειδιᾶν ὀφρύσι ; vom Zorn, νωμῶντʼ ὀφρύν, Aesch. Ch. 283 ; vom Unwillen, τὰς ὀφρῦς συνήγομεν κἀποιοῦμεν δεινά, Ar. Nub. 574, wie wir sagen »die Stirne runzeln« ; στυγνὸν ὀφρύων νέφος, wie στυγνὴν ὀφρύν, Eur. Hipp. 173, 290 ; u. bes. vom Stolz u. Hochmut, bes. bei Sp., wie in der Anth. oft, στρεβλὴν ὀφρὺν ἐφελκόμενος, Leon.Tar. 85 (VII.440), wie Alciphr. 1.34, τὰς ὀφρῦς ὑπὲρ τοὺς κροτάφους ἐπῆρας ; vgl. Luc. bis accus. 28 ; Diphil. bei Ath. II.35c τὸν τὰς ὀφρῦς αἴροντα (der ein ernstes Gesicht macht) πείθεις γελᾶν ; στυγνὴν ὀφρύων τάσιν λύεις, Diosc. 3 (XII.42); κατεσπακὼς τὰς ὀφρῦς, Alciphr. 3.3, vgl. καταβάλλειν τὰς ὀφρῦς Eur. Cycl. 167 ; συνάγειν, Pallad. 5 (X.56), wie Luc. Dem. enc. 16, Icarom. 29 ; συνέσπακε τὰς ὀφρῦς, Vit. auct. 7 ; ἀνατείνειν, Tim. 54 ; Lucill. 119 (X.122) sagt τὴν ὀφρὺν καὶ τὸν τῦφον καταπαύσει ; τὰς ὀφρῦς εἰς ἕν ἀγείρειν, Paul.Sil. 35 (V.300); ἐρύσσαι, Agath. 4 (V.216); ὀφρύες πέσον, ὀφρὺν ὑπερέσχεθεν, 13, 22 (V.273, 299).
2) übh. jeder erhöhete Rand, Hügelrand, Hügel ; Il. 20.151 ; ἐπʼ ὀφρύϊ Παρνασίᾳ, Pind. Ol. 13.102 ; εἰς Νεῖλον ἀπʼ ὀφρύος ἥλατο, Ep.adesp. 418 (IX.252); τοῦ ποταμοῦ, Uferrand, Pol. 2.33.7 u. öfter ; τὰ ἐπίπεδα ὑπὲρ τὰς ὀφρῦς τῶν λόφων, 7.6.3 ; προβαλλόμενος ὀφρὺν ἀπότομον, 36.6.2 ; ἐπʼ ὀφρύσιν αἰγιαλοῖο, Ap.Rh. 1.178 ; NT u. a.Sp. (vgl. ὀφρύη). – Der acc. ὀφρύα statt des gewöhnlichen ὀφρύν findet sich Strat. 28 (XII.186) Opp. Cyn. 4.405 ; accus. plur. ὀφρύας Od. 9.389, ὀφρῦς Il. 16.740.
[Υ ist im nom. u. acc. sing. lang, in den Zusammensetzungen aber kurz, εὔοφρυς u. ä.]
1) die Augenbraue ; gew. im plur.; κυανέῃσιν ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων, Il. 1.528, öfter, mit den Augenbrauen winken, als Zeichen der Bejahung, auch des Befehls (vgl. νεύω); ὑπʼ ὀφρύσι δάκρυα λεῖβον, 13.88 u. öfter ; vgl. Soph., der Ant. 825 sogar sagt τέγγει δʼ ὑπʼ ὀφρύσι παγκλαύστοις δειράδας ; Hom. κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπʼ ὀφρύσιν ὄσσε, Il. 14.236 ; ὄσσε λαμπέσθην βλοσυρῇσιν ὑπʼ ὀφρύσιν, 15.608 ; ὑπʼ ὀφρύσι πῦρ ἀμάρυσσε, Hes. Th. 827. Oft bei den Dichtern als der Teil des Gesichts, durch welchen Freude u. Trauer ausgedrückt wird, ἡ δʼ ἐγέλασσεν χείλεσιν, οὐδὲ μέτωπον ἐπʼ ὀφρύσι κυανέῃσιν ἰάνθη, Il. 15.102 ; ἀγανᾷ γελάσσαις ὀφρύϊ, Pind. P. 9.39 ; μειδιᾶν ὀφρύσι ; vom Zorn, νωμῶντʼ ὀφρύν, Aesch. Ch. 283 ; vom Unwillen, τὰς ὀφρῦς συνήγομεν κἀποιοῦμεν δεινά, Ar. Nub. 574, wie wir sagen »die Stirne runzeln« ; στυγνὸν ὀφρύων νέφος, wie στυγνὴν ὀφρύν, Eur. Hipp. 173, 290 ; u. bes. vom Stolz u. Hochmut, bes. bei Sp., wie in der Anth. oft, στρεβλὴν ὀφρὺν ἐφελκόμενος, Leon.Tar. 85 (VII.440), wie Alciphr. 1.34, τὰς ὀφρῦς ὑπὲρ τοὺς κροτάφους ἐπῆρας ; vgl. Luc. bis accus. 28 ; Diphil. bei Ath. II.35c τὸν τὰς ὀφρῦς αἴροντα (der ein ernstes Gesicht macht) πείθεις γελᾶν ; στυγνὴν ὀφρύων τάσιν λύεις, Diosc. 3 (XII.42); κατεσπακὼς τὰς ὀφρῦς, Alciphr. 3.3, vgl. καταβάλλειν τὰς ὀφρῦς Eur. Cycl. 167 ; συνάγειν, Pallad. 5 (X.56), wie Luc. Dem. enc. 16, Icarom. 29 ; συνέσπακε τὰς ὀφρῦς, Vit. auct. 7 ; ἀνατείνειν, Tim. 54 ; Lucill. 119 (X.122) sagt τὴν ὀφρὺν καὶ τὸν τῦφον καταπαύσει ; τὰς ὀφρῦς εἰς ἕν ἀγείρειν, Paul.Sil. 35 (V.300); ἐρύσσαι, Agath. 4 (V.216); ὀφρύες πέσον, ὀφρὺν ὑπερέσχεθεν, 13, 22 (V.273, 299).
2) übh. jeder erhöhete Rand, Hügelrand, Hügel ; Il. 20.151 ; ἐπʼ ὀφρύϊ Παρνασίᾳ, Pind. Ol. 13.102 ; εἰς Νεῖλον ἀπʼ ὀφρύος ἥλατο, Ep.adesp. 418 (IX.252); τοῦ ποταμοῦ, Uferrand, Pol. 2.33.7 u. öfter ; τὰ ἐπίπεδα ὑπὲρ τὰς ὀφρῦς τῶν λόφων, 7.6.3 ; προβαλλόμενος ὀφρὺν ἀπότομον, 36.6.2 ; ἐπʼ ὀφρύσιν αἰγιαλοῖο, Ap.Rh. 1.178 ; NT u. a.Sp. (vgl. ὀφρύη). – Der acc. ὀφρύα statt des gewöhnlichen ὀφρύν findet sich Strat. 28 (XII.186) Opp. Cyn. 4.405 ; accus. plur. ὀφρύας Od. 9.389, ὀφρῦς Il. 16.740.
[Υ ist im nom. u. acc. sing. lang, in den Zusammensetzungen aber kurz, εὔοφρυς u. ä.]
ὀφρύς
-η.
Acc. pl. ὀφρῦς Il. 16.740.
- 1
One of the eyebrows; in pl., the eyebrows : ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσεν Il. 1.528, τὸν ὑπʼ ὀφρύος οὖτα Il. 14.493. Cf. Il. 13.88, Il. 14.236, Il. 15.102, Il. 23.396, etc. : Od. 4.153, Od. 8.86, Od. 12.194, Od. 16.164, etc.
- 2
In pl., the brow or edge of a hill : καθῖζον ἐπʼ ὀφρύσι καλλικολώνης Il. 20.151.
- 1
ὀφρύς (ἡ)
- a eyebrow, eye ἀγανᾷ χλοαρὸν γελάσσαις ὀφρῠϊ P. 9.38
- b met., brow of a hill. τὰ δʼ ὑπʼ ὀφρῠϊ Παρνασσίᾳ ἕξ O. 13.106
ὀφρύς , ύος, pl. acc. ὀφρῦς: brow, Il. 9.620; fig., of a hill, Il. 20.151.
ὀφρύς
- Ithe brow, eyebrow, Lat. supercilium, mostly in pl., the brows, Hom.; ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων, i. e. ἐπένευσε ὀφρύσι, nodded assent, Il.; ἀνὰ δʼ ὀφρύσι νεῦσεν ἑκάστῳ made a sign not to do, Od.: used in phrases to denote grief, scorn, pride, τὰς ὀφρῦς ἀνασπᾶν Ar.; ὀφρῦς ἐπαίρειν Eur., etc.; τὰς ὀφρῦς συνάγειν to knit the brows, frown, Ar.:—on the other hand, καταβάλλειν, λύειν, μεθιέναι τὰς ὀφρῦς to let down or unknit the brow, Eur.
- 2ὀφρύς alone, like Lat. supercilium, scorn, pride, Anth.
- IIthe brow of a hill, a beetling crag, Il., etc.