ὄφρα

ὄφρᾰ, used as a Final and Temporal Conj., correlat. to τόφρα, by Ion. and Dor. Poets, and thrice (in the latter sense) in lyr. passages of Trag., A. Ch. 360, Eu. 338, S. El. 225.

• A Final Conj., that, in order that:
• • I with subj.,
  • • 1 after primary tenses and imper., Il. 1.524, 4.205, al.; so also ὄ. κε 22.382, etc.; ὄφρʼ ἄν Od. 17.10, 18.364; ὄ. μή Il. 1.118, etc.; ἴομεν, ὄ. κε θᾶσσον ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα (where ἴομεν, ἐγείρομεν are Ep. for ἴωμεν, ἐγείρωμεν) 2.440; so ὄ. . . ἱερεύσομεν, for -ωμεν, 6.308, etc.; so also ὄ. . . αἰνέσω Pi. O. 7.15; ὄ. . . κελαδῆτον Id. P. 11.9; ὄ. βάσομεν . . ἵκωμαί τε Id. O. 6.23 (where βάσομεν is prob. aor. subj.); ὄ. μήσεται B. 17.42 [Dith. 4.42]; but Hom. thrice uses it with fut. ind., ὄφρα καὶ Ἕκτωρ εἴσεται Il. 16.242; ὄφρα . . ἔπος ὑποθήσεαι Od. 4.163; ὄφρα με μήτηρ ὄψεται 17.6.
    • 2 after past tenses, Il. 1.158, 444, 5.128, Od. 3.15, 6.173, 9.13, Pi. P. 4.92, A.R. 1.16, 3.1307, 4.908.
  • II with opt. after past tenses, Il. 4.300, Od. 1.261, etc.: rarely ὄφρα κε or ὄφρʼ ἄν with opt., Il. 12.26, Od. 17.298.
• B Temporal conj.:
• • I so long as, while,
  • • 1 commonly with impf., ἀνδρῶν . . ἄριστος ἔην Τελαμώνιος Αἴας, ὄφρʼ Ἀχιλεὺς μήνιεν Il. 2.769, cf. Od. 20.136, al.: the correlat. τόφρα or τόφρα δέ . . commonly follows in apodosi, as ὄ. μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ, τόφρα δὲ . . 9.56, cf. Il. 4.220, 9.550, 15.343, etc.
    • 2 with subj., and usu. with ἄν, κε or κεν, 6.113, Od. 2.124, etc.: also pleon., ὄφρʼ ἂν μέν κεν ὁρᾷς, with τόφρα in apodosi, Il. 11.202, cf. Od. 5.361, 6.259; but τόφρα precedes in Od. 2.124: sts. without ἄν, κε or κεν, Il. 4.346, Od. 15.81, etc.: in Il. 24.554 κεῖται (so codd. with v.l. κῆται) is subj.
  • II until:
  • • 1 with aor. ind., of a fact in past time, ὄ. καὶ αὐτὼ κατέκταθεν till at last they too were slain, Il. 5.557, cf. 588, 10.488, 13.329, Od. 5.57, 7.141, etc.; with τόφρα preceding, 4.289.
    • 2 with aor. subj., of an event at an uncertain future time, ἔχει κότον, ὄ. τελέσσῃ he bears malice till he shall have satisfied it, Il. 1.82, cf. 14.87, 16.10: but in this case ἄν (κε or κεν) is commonly added, 6.258, 10.444, Od. 4.588, etc.; with τόφρα preceding, Il. 1.509.
    • 3 with opt., of an event future in relation to past time, νωλεμέως δʼ ἐχόμην, ὄφρʼ ἐξεμέσειεν Od. 12.437, cf. 3.285, Il. 10.571.
  • III used for τόφρα or τέως (cf. ἕως B), for a while, only in Il. 15.547.
  • IV ὄ. ποτὶ στόμα Θερμώδοντος as far as, up to, A.R. 2.805.

ὄφρα, nur bei ion. u. dor. Dichtern, selten bei Tragg.,
1) Correlativum zu τόφρα, von einer unbestimmten Zeitdauer, während daß, so lange als ;
   a) c. indicat.; dem τόφρα im andern Satzgliede ausdrücklich entsprechend, ὄφρα τοὶ ἀμφεπένοντο βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον, τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον, in der Zeit, während die sich mit dem Menelaos beschäftigten, unterdeß drangen die Reihen der Troer heran, Il. 4.220 ; ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ, τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἅπτετο, 8.66, vgl. 9.550, 11.84, 12.195, Od. 9.56, 10.125, öfter ; auch steht das Satzglied mit τόφρα voran, 4.289 ; – auch ohne diese entsprechende Partikel, ἀνδρῶναὖ μέγʼ ἄριστος ἔην Τελαμώνιος Αἴας, ὄφρʼ Ἀχιλεὺς μήνιεν, während (der Zeit, daß) Achilles zürnte, Il. 2.768 ; ὄφρα μὲν ἐς πόλεμον πωλέσκετο δῖος Ἀχιλεύς, οὐδέποτε Τρῶες πρὸ πυλάων οἴχνεσκον, 5.788, vgl. 9.352, 11.266, 17.271, 18.61, 442, Od. 20.136 ; βασιλεὺς γὰρ ἦσθʼ ὄφρʼ ἔζης, Aesch. Ch. 355.
   b) c. conj. u. ἄν oder κε, auf die Gegenwart u. Zukunft gehend, von einem Zeitraume, dessen Ende zwar nicht bestimmt angegeben wird, aber von der Beendigung der Tätigkeit bedingt ist, welche durch das Verbum ausgedrückt ist, ὄφρʼ ἂν ἐγὼ πολεμήϊα τεύχεα δύω, τόφρʼ ὑμεῖς εὔχεσθε Διΐ, so lange ich die Rüstungen anlege, flehet ihr, worin zugleich liegt, bis ich sie angelegt haben werde, mit dem Fertigsein der Rüstung soll auch das Gebet aufhören, Il. 7.193 ; οὐ δέ ποτʼ ἶσα ἔσσεται, ὄφρα κεν ἥγε διατρίβῃσιν Ἀχαιούς, Od. 2.203, worin noch bestimmter der erste Satz von dem Schlusse des zweiten abhängig gemacht wird, wie ib. 123 τόφρα γὰρ οὖν βίοτον ἔδονται, ὄφρα κε κείνη τοῦτον ἔχῃ νόον, sie werden nicht eher aufhören, das Gut zu verzehren, ehe jene nicht ihren Sinn geändert haben wird ; ἀνέρες ἔστε, ὄφρʼ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον, Il. 6.113, vgl. 17.186, 18.409, 22.387 ; mit ἄν u. κεν, ὄφρʼ ἂν μέν κεν ὁρᾷ Ἀγαμέμνονα θύνοντʼ ἐν προμάχοισιν, τόφρʼ ἀναχωρείτω, Il. 11.187, 202, vgl. Od. 5.361, 6.259 ; so hat Plat. Phaedr. 264d in einem Ep. ὄφρʼ ἂν ὕδωρ τε νάῃ, wo in der Anth. VII.153, wo es dem Hom. oder Cleobul. zugeschrieben wird, ἔστʼ ἄν steht. So lesen Spitzner und Bekker auch Il. 24.553 μή μέ πω ἐς θρόνον ἷζε, ὄφρα κεν Ἕκτωρ κῆται für die vulg. κεῖται. – Auch der conj. ohne ἄν folgt  : ἔνθα φίλʼ ὀπταλέα κρέα ἔδμεναι, ὄφρʼ ἐθέλητον, Il. 4.348, so lange ihr nur wollt ; οὐ μὲν γάρ ποτέ φησι κακὸν πείσεσθαι ὀπίσσω, ὄφρʼ ἀρετὴν παρέχωσι θεοί, καὶ γούνατʼ ὀρώρῃ, Od. 18.132 ; auch Soph. El. 218 ch. οὐ σχήσω ταύτας ἄτας, ὄφρα με βίος ἔχῃ, d.i. so lange ich lebe ; – u. so auch in Bezug auf die Vergangenheit, τὸν μέν τʼ ἤλυξε πόδεσσιν φεύγων, ὄφρα γούνατʼ ὀρώρῃ, Il. 11.476, u. im Gleichnis, ἔμενον, νεφέλῃσιν ἐοικότες, ἅς τε Κρονίων νηνεμίης ἔστησεν, ἀτρέμας, ὄφρʼ εὕδῃσι μένος Βορέαο, 5.522, worin immer ein Hinüberführen in die Gegenwart liegt, und das Ende des Zeitraumes nicht als ein schon bestimmt gegebenes ausgesprochen wird.
2) in vielen Fällen kann es, in Beziehung auf ein bestimmtes Ziel der Zeitdauer, durch bis, bis daß übersetzt werden u. wird auch hier
   a) mit dem indic. verbunden, wenn ein wirkliches Factum angegeben wird, das in die Vergangenheit fällt, gew. ind. aor.; ἤϊεν, ὄφρα μέγα σπέος ἵκετο, bis er zur Höhle gelangte, Od. 5.57, vgl. 9.465, 15.551, 23.192 ; ὄφρα καὶ αὐτὼ κατέκταθεν, bis auch sie selbst getötet wurden, Il. 5.557, 10.488 u. öfter;
   b) c. conj. aor., ein bedingtes Ziel ausdrückend, also auf die Zukunft gehend, ἔχει κότον, ὄφρα τελέσσῃ, er hegt den Zorn, bis er ihn vollendet, befriedigt haben wird, Il. 1.82, 14.87, 16.10 ; auch tritt ἄν noch hinzu, μίμνετε, ὄφρα κε δῶρα ἐκ κλισίης ἔλθῃσι, so lange, bis die Geschenke gekommen sein werden, 19.190, vgl. 6.258, 10.444, 15.23 ; u. so Aesch. τοῖς ὁμαρτεῖν, ὄφρʼ ἄνγᾶν ὑπέλθῃ, Eum. 323. Auch in dieser Bdtg entspricht τόφρα, Il. 1.509 τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώεσσι τίθει κράτος, ὄφρʼ ἂν Ἀχαιοὶ υἱὸν ἐμὸν τίσωσιν, so lange verleihe den Troern Obergewalt, bis daß die Achäer meinen Sohn geehrt haben werden. – Absolut steht ὄφρα z.B. Il. 15.547, ὁ δʼ ὄφρα μὲν εἰλίποδας βοῦς βόσκε – ·αὐτὰρ ἐπεὶ Δαναῶν νέες ἤλυθον, bis dahin, so lange weidete er die Rinder ; aber als die Schiffe gekommen waren – (also eigtl. bis die Schiffe kamen); – Ap.Rh. 2.804 vrbdt sogar ἐϋξείνοισιν – ἀντιάοιτε ἀνδράσιν, ὄφρʼ αὐτοῖο ποτὶ στόμα Θερμώδοντος, bis zur Mündung, eigtl. bis ihr zur Mündung gekommen sein werdet.
3) die Absicht ausdrückend, damit, auf daß :
   a) nach einem Präsens od. Futurum, also auf die Gegenwart od. Zukunft bezüglich, c. conj., τόνδε δʼ ἐῶμεν αὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ γέρα πεσσέμεν, ὄφρα ἴδηται, Il. 2.236 ; εἰ δʼ ἄγε τοι κεφαλῇ κατανεύσομαι, ὄφρα πεποίθῃς, 1.524 ; Ἑρμείαν ὀτρύνομεν (hortat). ὄφρα τάχιστα εἴπῃ, Od. 1.85 ; febr gew. bei Hom. auch nach dem imper. aor., ἐμοὶ γέρας αὐτίχʼ ἑτοιμάσατʼ, ὄφρα μὴ οἶος Ἀργείων ἀγέραστος ἔω, Il. 1.118. Oft erscheint, wie auch sonst, dieser conj. mit kurzem Modusvocal dem indic. fut. gleich, ὄφρα ἱλάσσεαι Il. 1.147, ὄφρʼ ἱλασόμεσθα 444, wo vorangeht πρό μʼ ἔπεμψεν ἄναξ – παῖδά τε σοὶ ἀγέμεν, Φοίβῳ θʼ ἱερὴν ἑκατόμβην ῥέξαι ; ὄφρʼ ἱερεύσομεν 6.308 ; ἀλλὰ μένʼ, ὄφρα γέροντος ἀπώσομεν ἄγριον ἄνδρα 8.96 ; ἀρησόμεθα 9.172 ; obwohl die Vergleichung mit θάρσυνον δέ οἱ ἦτορ ἐνὶ φρεσίν, ὄφρα καὶ Ἕκτωρ εἴσεται, 16.243, wie ὄφρα οἱ ἤ τι ἔπος ὑποθήσεαι Od. 4.163, ὄφρα με μήτηρ ὄψεται 17.6 dafür spricht, daß ὄφρα wie ὅπως auch mit dem indic. fut. verbunden wird, wie auch Pind. vrbdt ὄφρα κελαδήσετε, P. 11.9, ὄφρα αἰν ἐσω, Ol. 7.15 ; obwohl Ol. 6.23 ὄφρα βάσομεν ὄκχον ἵκωμαί τε der conj. ist, den er sonst braucht, wie P. 4.2 ; Hom. setzt auch hier ἄν hinzu, ἄγʼ ἐς πόλιν, ὄφρʼ ἄν ἐκεῖθι δαῖτα πτωχεύῃ, Od. 17.10.
   b) auch nach dem aor. steht der conj.; τίπτʼ αὖτʼ, ὦ δύστηνε, ἤλυθες, ὄφρα ἴδῃ, Od. 11.93 ; τοὔνεκα γὰρ καὶ πόντον ἐπέπλως, ὄφρα πύθηαι πατρός, 3.15, vgl. 9.13, 6.172 ; Il. 5.327 ἀχλὺν ἀπʼ ὀφθαλμῶν ἕλον, ὄφρʼ εὖ γιγνώκῃς, woraus Plat. Alc. II a.E. indirekt macht φησὶ τὴν Ἀθηνᾶν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἀφελεῖν τὴν ἀχλύν, ὄφρʼ εὖ γιγνώσκοι ; häufig bei sp.D., ἔκτʼ ἔπεσον, ὄφρα γένωμαι παίγνιον, Callim. 31 (APP 45); Theodorid. 2 (VI.224); oft bei Ap.Rh., der sogar ὄφρα μή nach πέρι γὰρ δίεν hat, 4.181.
   c) nach Präteritis auch mitdem optat.; ᾤχετο φάρμακον διζήμενος, ὄφρα οἱ εἴη ἰοὺς χρίεσθαι, Od. 1.260 ; ἔνθα κατέσχετο, ὄφρʼ ἕταρον θάπτοι, 3.284 ; Il. 4.300, 6.170 u. öfter ; Hes. Th. 128 ; λιτάς τʼ ἐπαοιδὰς ἐκδιδάσκησεν σοφὸν αἰσονίδαν, ὄφρα μηδείας τοκέων ἀφέλοιτʼ αἰδῶ, Pind. P. 4.217, vgl. 12.20, I. 3.72 ; ὄφρα μὴ γένοιτο, P. 5.62 ; sp.D., wie Ep.adesp. 716a (APP 316).

ὄφρα

• • 1

    Till, until.

  • • a

      With indic. : ὄφρʼ ἀφίκοντο Il. 13.329. Cf. Il. 5.588, Il. 10.488, Il. 14.429, etc. : Od. 1.363, Od. 7.276, Od. 11.152, Od. 12.420, Od. 14.290, etc.

    • b

      With subj., pure or with κεν or ἄν : ὄφρα τελέσσῃ Il. 1.82, ὄφρα κε οἶνον ἐνείκω Il. 6.258, ὄφρʼ ἂν ἵκηται Il. 15.23. Cf. Il. 12.281, Il. 16.10, Il. 22.192, Il. 24.431, etc. : Od. 4.588, Od. 6.304, etc.

    • c

      With opt. : ὄφρʼ ἐξεμέσειεν Od. 12.437. Cf. Il. 10.571.

      With ἄν: ὄφρʼ ἄν ἄγοιεν Od. 17.298.

  • 2

    While, so long as.

  • • a

      With indic. : ὄφρα μήνιεν Il. 2.769. Cf. Il. 5.788, Il. 11.266, etc. : Od. 1.233, Od. 8.181, Od. 20.136, etc.

    • b

      With subj. in conditional relative sentences. For the examples and constructions see Table at end III.B.a 1 2, (D) (12) (13) (20) (34) (43) (44).

  • 3

    While, during the time that.

  • • a

      With indic. : ὄφρʼ ἀμφεπένοντο Il. 4.220. Cf. Il. 11.357, Il. 14.358, etc. : Od. 10.125.

    • b

      With subj. in conditional relative sentences. See Table III.B.a 1, (D) (26) (35).

  • 4

    For a time : ὄφρα μὲν βοῦς βόσκεν, αὐτὰρ ἐτεὶ... Il. 15.547.

  • 5

    In final clauses, in order that, so that.

  • • a

      With subj. : ὄφρα μὴ οἶος ἀγέραστος ἔω Il. 1.118. Cf. Il. 1.133, 147, 158, 185, 524, etc. : Od. 1.85, 88, 174, 310, Od. 2.329, Od. 3.15, etc.

      With κεν: ὄφρα κε γνῶμεν Il. 22.382. Cf. Il. 2.440 : Od. 3.359, Od. 10.298, Od. 16.234, Od. 19.45, etc.

      With ἄν: ὄφρʼ ἄν ἐκεῖθι δαῖτα πτωχεύῃ Od. 17.10. Cf. Od. 18.364, Od. 22.377.

    • b

      With opt. : ὄφρα πολεμίζοι Il. 4.300. Cf. Il. 5.666, Il. 6.170, 195, Il. 7.340, etc. : Od. 1.261, Od. 3.175, 285, Od. 4.463, 473, etc.

      With κεν: ὄφρα χʼ ἁλίπλοα τείχεα θείη Il. 12.26.

      With ἄν: ὄφρʼ ἂν ἵκοιο Od. 10.65. Cf. Od. 24.334.

    • c

      With fut. : ὄφρʼ εἴσεται Il. 8.110, Il. 16.242. Cf. Od. 4.163, Od. 17.6, Od. 18.419.

  • 6

    A clause with ὄφρα instead of infin. : λελιημένος ὄφρα τάχιστα τεύχεα συλήσειεν Il. 4.465. Cf. Il. 5.690, Il. 6.361, Il. 16.653.

  • 7

    Correlative with τόφρά See τόφρα 3.

ὄφρα final conj.,

• 1in order that.
• • a c. subj. ζεῦξον ἤδη μοι σθένος ἡμιόνων ὄφρα κελεύθῳ τʼ ἐν καθαρᾷ βάσομεν ὄκχον, ἵκωμαί τε πρὸς ἀνδρῶν καὶ γένος O. 6.23 κατέβαν ὑμνέων Ῥόδον, εὐθυμάχαν ὄφρα πελώριον ἄνδρα αἰνέσω O. 7.14 ἔλθʼ Ἀχοῖ, Κλεόδαμον ὄφρʼ ἰδοῖσʼ εἴπῃς O. 14.22 λίσσομαι, νεῦσον, Κρονίων, ἥμερον ὄφρα κατʼ οἶκον ἀλαλατὸς ἔχῃ P. 1.72 χρή σε παρʼ ἀνδρὶ φίλῳ στᾶμεν ὄφρα αὔξῃς οὖρον ὕμνων P. 4.2 “Τιτυὸν βέλος Ἀρτέμιδος θήρευσε κραιπνὸν ὄφρα τις τᾶν ἐν δυνατῷ φιλοτάτων ἐπιψαύειν ἔρᾶται” P. 4.92 στρατὸν ὁμαγερέα καλεῖ συνίμεν, ὄφρα Θέμιν ἱερὰν Πυθῶνά τε καὶ ὀρθοδίκαν γᾶς ὀμφαλὸν κελαδήσετʼ (Heyne: κελαδῆτε codd.) P. 11.9 ὄφρα σὺν Χειμάρῳ μεθύων Ἀγαθωνίδᾳ βάλω κότταβον fr. 128. 2.
  • b c. opt. ἐκδιδάσκειν σοφὸν Αἰσονίδαν· ὄφρα Μηδείας τοκέων ἀφέλοιτʼ αἰδῶ P. 4.218 ὁ δʼ ἀρχαγέτας ἔδωκ Ἀπόλλων θῆρας αἰνῷ φόβῳ ὄφρα μὴ ταμίᾳ Κυράνας ἀτελὴς γένοιτο μαντεύμασιν P. 5.62 παρθένος αὐλῶν τεῦχε πάμφωνον μέλος, ὄφρα τὸν Εὐρυάλας ἐκ καρπαλιμᾶν γενύων χριμφθέντα σὺν ἔντεσι μιμήσαιτʼ ἐρικλάγκταν γόον P. 12.20 θυμὸν αὔξων, ὄφρα ἀλαλὰν Λυκίων τε προσμένοι καὶ Φρυγῶν N. 3.59 ἦλθʼ ἀνὴρ τὰν πυροφόρον Λιβύαν κρανίοις ὄφρα ξένων ναὸν Ποσειδάωνος ἐρέφοντα σχέθοι I. 4.54

ὄφρα : while, until, in order that. — (1) temporal; once as adv., for a while, some time; ὄφρα μέν, Il. 15.547; elsewhere conj., as long as, while, freq. w. correl. τόφρα, Il. 4.220; then until, with ref. to the past or the fut., and with the appropriate constructions, Il. 5.557, Il. 1.82.—(2) final conj., in order that, that, Il. 1.147, Od. 1.85, Od. 24.334.

ὄφρα

• Final and Temporal Conj. in Ionic and Doric Poets:
• • IFinal Conj., like ἵνα, ὡς, that, in order that, to the end that, Hom., Pind.
  • IITemporal Conj., like ἕως, Lat. donec, so long as, while, mostly with imperf., ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν Od.
  • • 2with subj., it commonly has ἄν (κε or κεν) with it, Hom.
    • 3until, ὄφρα καὶ αὐτὼ κατέκταθεν till they too were slain, Il.; with subj., of future time, ἔχει κότον, ὄφρα τελέσσηι he bears malice till he have satisfied it, Il.; —but in this case, ἄν (κε or κεν) is commonly added.