ὁμοκλέω

ὁμοκλέω, (von ὁμοκλή), zusammen schreien, lärmen, bes. drohend ; μνηστῆρες δʼ ἄρα πάντες ὁμόκλεον ἐν μεγάροισιν, Od. 21.360 ; häufig von einzelnen Personen, zurufen, bes. antreiben, ermuntern ; ὁμόκλεον ἀλλήλοισιν, Il. 15.658 ; τοῖς ὁ γέρων ὁμοκλήσας ἐκέλευεν, 24.252 ; schelten, ὁμοκλήσασκε δὲ μύθῳ, 2.199 ; ὁμόκλησαν δʼ ἐπέεσσιν, sie riefen den Pferden zu mit Worten, 23.363 ; ὁμοκλήσας σεῦεν κύνας, Od. 14.35 ; δεινὰ ὁμοκλήσας, Il. 5.439, öfter ; – auch mit dem inf., mit lautem Zuruf befehlen, ἢ λαοὺς ἐς τεῖχος ὁμοκλήσειεν ἀλῆναι, 16.714, vgl. 23.337 ; οἱ δʼ ἅμα ἵππους ὁμοκλήσαντες, Soph. El. 702 ; einzeln bei sp.D., wie Qu.Sm. 3.166.

ὁμοκλέω

ὁμοκλάω

[ὁμοῦ + καλέω.]

3 sing. pa. iterative ὁμοκλήσασκε Il. 2.199.

• • 1

    To shout together in encouragement, urge comrades to action with shouts: ὁμόκλεον ἀλλήλοισιν Il. 15.658.

    To shout together in rebuke, reproach or menace: πάντες ὁμοκλήσαντες ἔχον ἵππους (rasing a shout to daunt the foe) Il. 15.354: μνηστῆρες πάντες ὁμόκλεον Od. 21.360. Cf. Od. 19.155, Od. 21.367, Od. 22.211, Od. 24.173.

  • 2

    Of a single person, to shout an order.

    With acc. and infin.: ἦ λαοὺς ἐς τεῖχος ὁμοκλήσειεν ἀλῆναι Il. 16.714.

    To shout in encouragement or with a view to urging on to action: μέγα Τρώεσσιν ὁμόκλα Il. 18.156. Cf. Il. 20.365, Il. 23.337, 363.

    In rebuke or reproach: δείνʼ ὁμοκλήσας προσέφη Ἀπόλλων Il. 5.439. Cf. Il. 2.199, Il. 6.54, Il. 16.706, Il. 24.248, 252.– In menace: τῇ ῥʼ ἔχʼ ὁμοκλήσας (raising a shout to daunt the foe) Il. 16.378. Cf. Il. 20.448: Od. 14.35.