ὁμόκτιτος
ὁμόκτιτος, built together:
ὁμό-κτῐτος, ον, lit.
- built together: hence, joint, common, αὖλις Opp. H. 4.352.
ὁμό·κτιτος, ος, ον [ῐ] bâti ensemble, Opp. H. 4, 352.
Étym. ὁμ. κτίζω.
ὁμόκτιτος, zusammen erbaut, v.l. von ὁμόκλιτος.