ὁμοκλή

ὁμοκλ-ή, ἡ, or ὀμοκλή (v. foreg., fin.),

• threat, reproof, rebuke, οἱ δὲ ἄνακτος ὑποδδείσαντες ὁ. Il. 12.413; χαλεπαὶ δὲ ἀνάκτων εἰσὶν ὁ. Od. 17.189; νήκουστος ὁμοκλέων deaf to reproaches, Emp. 137.3; of the threatening shouts of an attacking enemy, μάχῃ ἔνι μεῖναι ὁμοκλήν Il. 16.147; of shouts addressed to horses, τοὶ δʼ ὑπʼ ὀμοκλῆς ῥίμφʼ ἔφερον θοὸν ἅρμα h.Cer. 88, Hes. Sc. 341; of the sound of flutes, ἐν αὐλῶν παμφώνοις ὁμοκλαῖς Pi. I. 5(4).27, cf. A. Fr. 57.5 (anap.).
• • II in later Ep., onset, attack, βορέαο ὁ. Nic. Th. 311; of Sirius, Κυνὸς δριμεῖαν ὁ. Opp. H. 1.152; of fire, ib. 4.14, cf. Q.S. 6.614, al., Man. 2.374. (Etym. dub.; signf. II perh. arose from misinterpr. of Il. 16.147.)

ὁμοκλή, ἡ (καλέω), der Zusammenruf, der gemeinschaftliche Zuruf Mehrerer, z.B. in der Schlacht, μάχῃ ἐνὶ μεῖναι ὁμοκλήν, Il. 16.417 ; ἐν αὐλῶν παμφώνοις ὁμοκλαῖς, im Zusammenklang der Flöten, Pind. I. 4.30 ; gew. lauter Zuruf, Zuschreien, von Mehreren u. von Einzelnen, sowohl ermunternd u. antreibend, als scheltend od. drohend, οἱ δʼ ἄνακτος ὑποδδείσαντες ὁμοκλήν Il. 12.413, χαλεπαὶ δέ τʼ ἀνάκτων εἰσὶν ὁμοκλαί Od. 17.189, öfter ; ion. auch ὀμοκλή, wie ὑπʼ ὀμοκλῆς H.h. Cer. 88 ; Hes. Sc. 341 ; einzeln auch sp.D.; auch von leblosen Dingen, wie βορέαο κακὴν ὁμοκλήν, Nic. Ther. 311 ; ὀπωρινοῖο κυνὸς δριμεῖα ὁμ., πυρός, das Knattern des Feuers, Opp. Hal. 1.152, 4.14.

ὁμοκλή

-ῆς, ἡ

[cf. ὁμοκλέω.]

• • 1

    A rebuke or reproach: ἄνακτος (πατρὸς) ὑποδείσαντες ὁμοκλήν Il. 12.413=Il. 23.417 = 446, Il. 24.265. Cf. Od. 17.189.

  • 2

    A menacing or threatening shout: ἔχε τρόμος ἀνδρὸς ὁμοκλῇ Il. 6.137, μάχῃ ἔνι μεῖναι ὁμοκλήν (to stand up to the shouting foe) Il. 16.147.

For Pindar, see also: ὁμοκλά

ὁμοκλή (ὁμός, καλέω): call of many together, loud, sharp call or command.

ὁμοκλή ὁμο-κλή, ἡ, ὁμοῦ, καλέω

• • Iproperly of several persons, a joint call; but of single persons, μεῖναι ὁμοκλήν to bide his call, Il.; with a sense of reproof, rebuke, Hom.
  • IIgenerally, harmony.