ὁρκώμοτος
ὁρκώμοτος, that which is sworn by
ὁρκ-ώμοτος, ον,
- = ὅρκιος 2, that which is sworn by, Lyc. 707.
ὁρκ·ώμοτος, ος, ον, par qui l’on jure, que l’on atteste dans un serment, Lyc. 707.
Étym. ὅρκος, ὄμνυμι.
ὁρκώμοτος, beschworen, wobei man schwört, Lycophr. 707.