ὄκωχα

*ὄκωχα, old pf. of ἔχω, whence perh. συν-οχωκότε (q.v.) Il. 2.218:— hence ὀκωχ-εύω,

• hold, S. Fr. 327 (κωχεύουσι cod. Hsch. who also has ὀκωχεύειν· ἔχειν, συνέχειν):

ὄκωχα, perf. zu ἔχω. S. συνέχω.