διακωλυτής
διακωλυτής, a hinderer
διακωλ-ῡτής, οῦ, ὁ,
- a hinderer, Hdt. 6.56, Pl. Phdr. 240a.
el que impide o se opone c. gen. obj.
τούτου μηδένα εἶναι ... διακωλυτήν
διακωλυτὰς ... ἡγούμενος τῆς ἡδίστης πρὸς αὐτὸν ὁμιλίας
por considerarlos (a sus padres y amigos) un obstáculo para su dulcísimo trato con élδιακωλυταὶ ἀπειλοῦντες ... ἔσεσθαι
διακωλυτής, οῦ (ὁ) [ῡ] celui qui empêche, qui met obstacle à, Hdt. 6, 56 ; Plat. Phædr. 239e.
Étym. διακωλύω.
διακωλυτής, [ῡ], ὁ, der Verhindernde, Her. 6.56 ; Plat. Phaedr. 239e.
διακωλυτής
from διακωλύω
διακωλῡτής, οῦ,
- a hinderer, Hdt., Plat.