διαλακέω
διαλακέω, to crack asunder, burst
διαλᾱκέω,
- crack asunder, burst, Ar. Nu. 410, Hippiatr. 130.121.
δια·λακέω-ῶ [ᾱκ] (seul. part. ao. -ήσαντα) craquer, éclater, Ar. Nub. 410.
διαλακέω, [λᾱ], zerkrachen, Ar. Nub. 410.
διαλακέω
fut. ήσω
- to crack asunder, burst, Ar.