Logeion | δικανικός

δῐκᾱνικός, ή, όν,

- I of persons, skilled in pleading, Pl. Grg. 512b, Tht. 201a, X. Mem. 1.2.48, etc.: in bad sense, lawyer-like, pettifogging, σμικρὸς τὴν ψυχὴν καὶ δ. Pl. Tht. 175d.
- II belonging to trials, judicial, λόγοι Isoc. 13.20; ῥημάτιον δ. law-term, Ar. Pax 534; ἡ-κή (sc. τέχνη) forensic oratory, Pl. R. 405a, Arist. Rh. 1371a7; μετὰ δικανικήν after serving as advocate, Epigr.Gr. 919; τὸ δ. S.E. M. 2.89; τὰ δικανικά Arist. Rh. 1354b23.
- - 2 in bad sense, savouring of the law-courts, φορτικὰ μὲν καὶ δ. Pl. Ap. 32a; ὡς μακρὸν τὸ ἐνύπνιον καὶ δ. Luc. Somn. 17. Adv. -κῶς Charito 5.4.

I

1 de pers. experto en oratoria forense οὐχ ἵνα δημηγορικοὶ ἢ δικανικοὶ γένοιντο X.Mem.1.2.48

• en sent. neg. picapleitos, leguleyo ὁ σμικρὸς ... τὴν ψυχὴν καὶ δριμὺς καὶ δ. Pl.Tht.175d, στωμύλος γὰρ εἶ καὶ δ. Luc.Prom.4, cf. Pisc.9, Philostr.VA 8.6.

2 de abstr. forense, judicial λόγος Isoc.13.20, D.H.Imit.5.2, Ph.2.263, Luc.Prom.5, Ap.Ty.Ep.19, Philostr.VS 500, D.L.5.35, Syrian.in Hermog.2.44.22, προοίμια Anaximen.Rh.1442^b29, ἀγῶνες D.C.61.10.1, ὑποθέσεις D.H.Rh.8.8, ὄνομα D.H.Rh.10.10, τέχναι Plu.Them.2, τὸ (μέρος) δ. como una de las tres partes de la oratoria, junto a τὸ ἐγκωμιαστικόν y τὸ συμβουλευτικόν Plu.2.744e, S.E.M.2.89, δ. λεπτολογία experta argumentación jurídica, PMich.Gagos 66, PMasp.151.201 (ambos VI d.C.)

• en sent. neg. fastidioso, prolijo, puntilloso ῥημάτια Ar.Pax 534, ἐρῶ δὲ ὑμῖν φορτικὰ μὲν καὶ δικανικά Pl.Ap.32a, τὸ ἐνύπνιον Luc.Somn.17.

II subst.

1 ἡ δ., τὸ δ. la oratoria forense Pl.R.405a, Arist.Rh.1371^a7, Philostr.VS 569, Chrysipp.Stoic.2.96, Arist.Rh.1354^b23, 31, μετὰ δικανικήν después de practicar la abogacía, TAM 2.186 (Sídima IV d.C.).

2 ὁ δ. el orador forense, el abogado Pl.Grg.512b, Tht.201a.

3 τὸ δ. aptitud para el discurso forense ἡ δὲ περὶ τὰ σκώμματα ... εὐτραπελία δ. μὲν ἐδόκει Plu.Cic.5.

III adv. -ῶς en lenguaje forense, con pericia oratoria εἰπεῖν Charito 5.4.11, Gr.Naz.M.36.568A, cf. Poll.4.26.

δικανικός, ή, όν [ῐᾰ]

I expert aux choses du barreau, habile jurisconsulte ou habile avocat, Xén. Mem. 1, 2, 48 ; Plat. Theæt. 201a ||

II qui concerne le barreau, judiciaire, Ar. Pax 534 ; Arstt. Nic. 10, 10 ; Plut. M. 832c ; ἡ δικανική (s. e. τέχνη) Plat. Rsp. 405a ; Arstt. Rhet. 1, 11, la science du barreau, la jurisprudence ; p. ext.

1 en parl. de pers. chicaneur, Plat. Theæt. 175d ||

2 en parl. de choses, prolixe, fastidieux, Luc. Somn. 17, etc.

δικανικός -ή -όν [δίκη]
1. rechtskundig; subst. advocaat, pleiter.
2. juridisch: λόγοι δικανικοί juridische vertogen Luc. 23.5; ῥημάτια δικανικά juridische woordspelletjes Aristoph. Pax 534; ongunstig langdradig, zeurderig: ὡς μακρὸν τὸ ἐνύπνιον καὶ δικανικόν wat een lange en zeurderige droom! Luc. 32.17; subst. ἡ δικανική juridische welsprekendheid Aristot. Rh.1371a7.

δικανικός, [ᾱ], was sich auf das Recht u. die Prozesse bezieht ; ῥημάτια Ar. Pax 526, wie τὰ δικανικά Plat. Apol. 32a und λόγοι δ. Isocr. 13.20 Prozeßreden, die ihrer Förmlichkeit u. ihres ausführlichen Vortrages wegen oft weitschweifig u. ermüdend wurden ; dah. in der Stelle des Plat. καὶ φορτικά dabeisteht ; σοφία δημηγορική τε καὶ δικανική Plat. Rep. II.365d, u. öfter ἡ δικανική, z.B. Gorg. 511d, die Prozeßführungskunst ; τέχναι Plut. Them. 2. Die Rhetoren, wie Arist. rhet. 1.1, unterscheiden τὰ δικανικά von δημηγορικά, die gerichtliche Beredtsamkeit. – Ὁ δικανικός, ein im Prozeßführen erfahrener, gewandter Mann, Plat. Gorg. 512b ; vgl. Theaet. 201a ; u. Xen. Mem. 1.2.48.
• Adv ., λέγειν Charit. 5.4.

δικανικός δῐκᾱνικός, ή, όν

- Iof persons, skilled in law, versed in pleading, lawyer-like, Plat., Xen., etc.
- IIof things, belonging to trials, judicial, Ar., Plat., etc.: like a lawyerʼs speech, tedious, Plat.

Menu

Word wheel

δικανικός

Saved

Recent