δικάρηνος
δικάρηνος, two-headed
δῐ-κάρηνος, Dor. -ᾱνος [κᾰ], ον,
- two-headed, Batr. 298, AP 6.306 (Aristo).
de dos cabezas, bicéfalo
ὄφις
Παρνησσός
δι·κάρηνος, ος, ον [ῐᾰ] à deux têtes, Batr. 300 ||
➳ Dor. δικάρανος [ρᾱ] Anth. 6, 306.
Étym. δίς, κάρηνον.
δικάρηνος, zweiköpfig, Batr. 300 ; δικάρανος ἁλότριψ Ariston. 1 (VI.306).
δικάρηνος
δῐ-κάρηνος, ον
- two-headed, (δίς, κάρηνον) Batr., Anth.