δύσκλεια
δύσκλεια, ill-fame, an ill name, infamy
Could not find δυσκλείας in Logeion dictionaries.
δυσκλείας Noun: feminine genitive singular, Noun: feminine accusative plural of δύσκλεια
- ill-fame, infamy, S. Fr. 188, E. Med. 218, Th. 3.58, Pl. Lg. 663a, etc.; ἐπὶ δυσκλείᾳ tending to disgrace them, S. Aj. 143 (anap.).
- II ingloriousness, D. 60.24.
mala fama, deshonra, ignominia
δ. γυναικός
op. εὔκλεια
μεγάλοι θόρυβοι κατέχουσ' ἡμᾶς ἐπὶ δυσκλείᾳ
φιλεῖ γὰρ ἡ δ. ... νικᾶν ἐπ' αἰσχροῖς
οἱ δ' ... δύσκλειαν ἐκτήσαντο καὶ ῥᾳθυμίαν
τῷ τ' Εὐρώτᾳ δ.
δ. ... βαρβάρων λεχέων
δ. ἐς ἀεί
τὴν δύσκλειαν αὐτοῦ ἀφανίσαι
op. κλέος τε καὶ ἔπαινος
ἐν σκότει καὶ πολλῇ δυσκλείᾳ
οἱ δὲ ἀνδρογύνων ... δύσκλειαν οἴσονται
δυσκλείας γέμοντα βίον
τὴν προσπεσοῦσαν δύσκλειαν ... τῷ στρατῷ
ἡ δ. ἡ ἐν αὐτῷ ... συμβᾶσα
δ.· ἡ ἀδοξία
a) böses Gerücht, Soph. Aj. 143, Schol. κακὴ φήμη.
b) Schande ; Eur. Med. 218 ; Plat. Legg. II.663a u. Sp., wie Plut. Cat. min. 73.
c) Unberühmtheit, neben σκότος Dem. 60.24.
- ill-fame, an ill name, infamy, Eur., Thuc.; ἐπὶ δυσκλείᾳ tending to disgrace him, Soph.