δυσκωφέω
δυσκωφέω, to be stone-deaf
δυσ-κωφέω,
- to be hard of hearing, Gal. 12.653, AP 7.731 (Leon.), Dsc. 4.162.
1 hacerse el sordo
δυσκώφει μή, Γόργε
2 ser sordo o duro de oído part. plu. subst.
ἐπὶ δυσκωφούντων καθίεται εἰς τὸ οὖς
3 oír mal por causas externas, Phlp.in de An.368.11.
δυσκωφέω-ῶ (prés. impér. -ει) être très sourd, Anth. 7, 731.
Étym. δύσκωφος.
δυσκωφέω, sehr taub sein ; Leon.Tar. 79 (VII.731); B.A. 323.
δυσκωφέω,
fut. -ήσω
- to be stone-deaf, Anth. from δύσκωφος