θήγω

θήγω, Dor. θάγω [ᾱ] Ar. Lys. 1256: fut. θήξω E. Cyc. 242: aor. ἔθηξα Pi. O. 10(11).20, E. Or. [51]:—Med., aor. ἐθηξάμην (v. infr.):—Pass., pf. τέθηγμαι (v. infr.):—

• poet. Verb (used by X. and later, v. infr.), sharpen, whet, Hom. (only in Il.), θήγων λευκὸν ὀδόντα 11.416, cf. 13.475, Hes. Sc. 388; ὀδόντα Ar. Ra. 815 (hex.); γένυν E. Ph. 1380; θ. φάσγανον, ξίφος, μαχαίρας, A. Ag. 1262, E. Or. 1036, Cyc. 242; ξίφη Onos. 28; ὀϊστούς Jul. Or. 7.229a:—Med., δόρυ θηξάσθω let him whet his spear, Il. 2.382, cf. Phanocl. 1.8.
• • • 2 metaph., sharpen, excite, Pi. O. 10(11).20; ἰάμβων τοὺς ὀδόντας Babr. Prooem. 2.14; provoke, τὰς ψυχὰς εἰς τὰ πολεμικά X. Cyr. 2.1.20, cf. 1.2.10 (Pass.), Mem. 3.3.7; τεθηγμένον τοί μʼ οὐκ ἀπαμβλυνεῖς λόγῳ A. Th. 715; λόγοι τεθηγμένοι sharp, biting words. Id. Pr. 313; οὐ γάρ μʼ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη S. Aj. 584; λῆμα τεθ. E. Or. 1625; τῆς διανοίας ὀργῇ τεθ. Alcid. ap. Arist. Rh. 1406a10.
  • II intr., ὀργὴ γέροντος . . ἐν χειρὶ θήγει σὺν τάχει δʼ ἀμβλύνεται dub. in S. Fr. 894.

θήγω, wetzen, schärfen ; ὀδόντας Il. 11.416, 13.475, vom Eber, wie Hes. Sc. 388 ; vgl. Eur. Phoen. 1389 ; Ar. Lys. 1255 ; auch im med., δόρυ θηξάσθω, er schärfe sich den Speer, Il. 2.382 ; φάσγανον Aesch. Ag. 1235 ; ξίφος Eur. Or. 1036 ; τεθηγμένη σφαγίς El. 1142. – Uebertr., anreizen, aufbringen, erbittern, auch ermutigen, Pind. Ol. 11.21 ; τραχεῖς καὶ τεθηγμένους λόγους Aesch. Prom. 311 ; τεθηγμένον τοί μʼ οὐκ ἀπαμβλυνεῖς λόγῳ Spt. 697 ; οὐ γάρ μʼ ἀρέσκει γλῶσσά σου τεθηγμένη Soph. Aj. 581 ; λῆμα τεθηγμένον Eur. Or. 1625 ; in Prosa, ἀνδρῶν φρόνημα Xen. Cyr. 2.1.11, τὰς ψυχὰς εἰς τὰ πολεμικά ib. §.20 ; Sp.; den Ausdruck des Alcidamas ἀκράτῳ τῆς διανοίας ὀργῇ τεθηγμένον tadelt Arist. rhet. 3.3.2.

θήγω

3 sing. aor. imp. mid. θηξάσθω Il. 2.382.

• • 1

    To sharpen, whet.

    In mid.: δόρυ Il. 2.382.

  • 2

    Of a boar whetting his tusks Il. 11.416, Il. 13.475.

For Pindar, see also: θάγω

θήγω , mid. aor. imp. θηξάσθω: whet, sharpen, mid., something of oneʼs own, Il. 2.382.

θήγω

• • • 1to sharpen, whet, Il.; θήγων λευκὸν ὀδόντα Il.; θ. φάσγανον, ξίφος Aesch., Eur.:—in Mid., δόρυ θηξάσθω let him whet his spear, Il.
    • 2metaph. to sharpen, excite, provoke, like Lat. acuere, τὰς ψυχὰς εἰς τὰ πολεμικά Xen.:—Pass., λόγοι τεθηγμένοι sharp, biting words, Aesch.; γλῶσσα τεθηγμένη Soph.