καταδοκέω

καταδοκέω, prop.

• think or suppose a thing to any oneʼs prejudice, c. inf., κ. τινὰ ποιέειν τι suspect one of . ., Hdt. 3.27; σφέας κ. εἶναι κλῶπας Id. 6.16: with inf. understood, Id. 1.22, 3.69: c. dat. pers., τοῖσι κατεδόκεον νεοχμὸν ἄν τι ποιέειν Id. 9.99: c. acc. neut., τάδε καταδόξας . . σφέας ἐθελοκακέειν Id. 8.69:—Pass., to be suspected, ὑφʼ ὑμῶν Antipho 2.2.3: also c. inf., καταδοχθεὶς φονεὺς εἶναι Id. 2.2.2; later in good sense, καταδόξαντα [ὑπέρμεγαν] εἶναι τοῖς τότε ἀνθρώποις who was recognized to be great by his contemporaries, Numen. ap. Eus. PE 14.8.
• • • 2 generally, guess, οὐ γὰρ ἄν κοτε κατέδοξα ἔνθεν ἦν should never have guessed whose son he was, Hdt. 1.111.

καταδοκέω, (δοκέω), gegen Einen, von Einem etwas Falsches, Ungünstiges meinen, glauben, Einen beargwöhnen ; τοῖσι κατεδόκεον νεοχμὸν ἄν τι ποιέειν, diese, meinten sie, würden Neuerungen anfangen, Her. 9.99 ; πάγχυ σφέας καταδόξαντες εἶναι κλῶπας 6.16 ; in den meisten Fällen = δοκέω, ἤκουε τοὺς ἐναντίους λόγους ἢ ὡς αὐτὸς κατεδόκεε 1.22 ; οὐ γὰρ ἄν κοτε κατέδοξα, ἔνθα ἦν, ich hätte nicht vermutet, 1.111. – Auch im pass., καταδοχθεὶς φονεὺς εἶναι, man argwöhnte von mir, daß ich der Mörder sei, Antiph. 2 β 2 ; ib. 3 ὑφʼ ὑμῶν καταδοκοῦμαι, wofür nachher steht ᾔδειν τήνδε τὴν ὑποψίαν εἰς ἐμὲ οὖσαν ; vgl. ib. γ 7.

καταδοκέω fut. -δόξω

• to suppose a thing to any oneʼs prejudice, c. inf., κ. τινα ποιεῖν τι to suspect one of doing so and so, Hdt.; κ. σφέας εἶναι κλῶπας to suspect them of being thieves, Hdt.; also, οὐκ ἄν κοτε κατέδοξα ἔνθεν ἦν should never have guessed whose son he was, Hdt.