καταδρομή

καταδρομή, ἡ,

• inroad, raid, Th. 1.142; ἐνέδραι καὶ κ. Id. 5.56; καταδρομὰς ποιεῖσθαι Id. 7.27, etc.; κ. γενομένης Lys. 20.28; ὥσπερ κ. ἐποιήσω ἐπὶ τὸν λόγον μου Pl. R. 472a; charge, of troops in battle, LXX 2 Ma. 5.3; assault, PRein. 18.19 (pl., ii B.C.).
• • • 2 metaph., attack, invective, κ. μέλλει περὶ ἐμοῦ ποιεῖσθαι Aeschin. 1.135, cf. D.H. Th. 3; κατά τινος Plb. 12.23.1; ἐν καταδρομῆς μέρει λέγεται περί τινος S.E. M. 2.43.
  • II recourse, κ. γίγνεται ἐπί . . A.D. Pron. 25.15.
  • III lurking-place, lair, den, δακέτου Ael. NA 2.9, cf. 5.49 (pl.); ὕπαντροι ἢ λοχμώδεις κ. ib. 9.1.
  • • 2 perh. = cryptoporticus, IGRom. 4.159.23 (Cyzicus).

καταδρομή, ἡ,
1) das Anrennen gegen Einen, der Streifzug, Thuc. 1.142 ; τὴν χώραν καταδρομαῖς λείαν ἐποιεῖτο 8.41 ; καταδρομὰς ποιεῖσθαι 7.27, wie Xen. Cyr. 3.3.23 ; καταδρομῆς γενομένης τῶν φυγάδων Lys. 20.28 ; ὥσπερ καταδρομὴν ἐποιήσω ἐπὶ τὸν λόγον μου Plat. Rep. V.472a ; vgl. καταδρομὴν μέλλει ποιεῖσθαι περὶ ἐμοῦ Aesch. 1.135. Oft bei Pol., auch übertr., κατὰ τοῦ Ἐφόρου Τίμαιος πλείστην πεποίηται καταδρομήν 12.23.1, er zieht gegen ihn mit heftigem Tadel los ; auch öfter bei Ath.
2) Zufluchtsort, Schlupfwinkel, Ael. H.A. 2.9, 5.49.

καταδρομή, ἡ, καταδραμεῖν

• an inroad, raid, Thuc., etc.:—metaph. a vehement attack, invective, Aeschin.