κατακωλύω
κατακωλύω, to hinder from doing
Could not find κατακωλύοντος in Logeion dictionaries.
κατακωλύοντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of κατακωλύω
κατακωλύω,
- hinder from doing, c. acc. et inf., Simon. 41, cf. Ar. Ach. 1088; detain, keep back, τινα X. Oec. 12.1, D. 53.5; κ. ἔξω τινάς X. An. 5.2.16; ἄχθεται . . τῷ κατακωλύοντι Pherecr. 153.7:—Pass., c. gen. rei, κατεκωλύθη τοῦ ἐς Σικελίαν πλοῦ D. 33.13.
κατα·κωλύω, retenir, empêcher, gêner, acc. Sim. (Plut. M. 722c) ; Dém. 1248, 1 ; empêcher, avec l’inf. Xén. Œc. 12, 1 ; Ar. Ach. 1088 ; au pass. être empêché de, avec le gén. Dém. 896, 20.
κατακωλύω, verhindern ; δειπνεῖν κατακωλύεις Ar. Ach. 1088 ; Xen. Oec. 12.1 ; κατεκωλύθη τοῦ ἐς Σικελίαν πλοῦ, er wurde an der Fahrt verhindert, Dem. 33.13 ; Sp.
κατακωλύω
fut. ύσω
- to hinder from doing, Ar.: to detain, keep back, Xen.:—Pass., c. gen. rei, κατεκωλύθη τοῦ πλοῦ Dem.