κατακωχή
κατακωχή, κατακώχιμος, incorrect forms for κατοκωχή, κατοκώχιμος.
κατακωχή, ῆς (ἡ)
1 act. action de posséder, possession : χώρας, Anon. (Suid.) d’un pays ; τῶν εἰρημένων, Zénon (Clém. Pæd. 3, 74, vulg. κατοχή) action de retenir les paroles prononcées ||
2 pass. action d’être possédé, d’où inspiration (litt. possession) divine, Plat. Ion 556c, Phædr. 245a (att. κατοκωχή) ; Phil. 1, 559.
Étym. κατέχω.
κατακωχή, ἡ, das Zurückhalten, Aufhalten, Suid. erkl. κατάσχεσις.
Bei Plat. v.l. für κατοκωχή.
Bei Plat. v.l. für κατοκωχή.