λυμαντής
λυμαντής, ruining
λῡμ-αντής, οῦ, ὁ,
- = foreg., γάμος λ. βίου S. Tr. 793: also λῡμ-αντικός, ή, όν, Muson. Fr. 8 p.34 H., Epict. Gnom. 9: c. gen., δόγματα λ. οἴκων Arr. Epict. 3.7.20; φυομένων (καρπῶν) Ph. 2.429.
λῡμαντής -οῦ [λυμαίνω] that destroys, is a ruin: βίου of life Soph. Tr. 793 AAp. Andr. A 9 (p. 51.15).
λυμαντής, οῦ (ὁ) [ῡ] c. λυμαντήρ, Soph. Tr. 793.
λυμαντής, [ῡ], ὁ, = λυμαντήρ, γάμον οἷον κατακτήσαιτο λυμαντὴν βίου, Soph. Trach. 790, das Verderben seines Lebens.
λυμαντής, οῦ,
- as adj. ruining, c. gen., Soph.