μηνίω
μηνίω, to be wroth with
Could not find μηνίσω in Logeion dictionaries.
μηνίσω Verb: aorist active subjunctive 1st singular, Verb: aorist middle indicative 2nd singular of μηνίω
μηνίω, Dor. μᾱν-, fut. -ῑσω AP 9.79 (Leon.), -ιῶ LXX Je. 3.12, al.: aor. ἐμήνῑσα: (μῆνις):—
- cherish wrath, be wroth against, c. dat. pers., μήνιʼ Ἀχαιοῖσιν Il. 1.422; Ἀγαμέμνονι μήνιε δίῳ 18.257; Ἀθηναῖοι ὑμῖν μηνίουσι Hdt. 9.7.βʹ, cf. 5.84, 7.229: c. gen. rei, ἱρῶν μηνίσας because of . ., Il. 5.178; πατρὶ μηνίσας φόνου S. Ant. 1177; ἔργου ἕκατι τοῦδε μ. Id. Tr. 274; θεοῖς . . μηνίουσιν ἐς γένος Id. OC 965: c. acc. cogn., οὐδʼ ἃ μηνίεις φράσας ib. 1274: in Hom. mostly abs., and of heroes, μήνιʼ Ἀχιλλεύς Il. 12.10, etc.: rarely of common men, ὁ ξεῖνος δʼ εἴ περ μάλα μηνίει Od. 17.14: Med. in act. sense, οὐδεὶς . . δαιμόνων μηνίεται A. Eu. 101.—Poet., Hdt., Arist. (only with ref. to Homer, Rh. 1401b18, APo. 97b20), and in later Prose, LXX (v. supr.), D.S. 15.49, Plu. Amat.narr. 2.775e, D.C. 72.9, etc.; cf. μηνιάω. [In aor. ῑ always: in pres. and impf., Hom. uses ῑ in μήνῑεν Il. 2.769, and A. l.c. in μηνῑεται; elsewh. Hom. has μηνῐει, ἐμήνῐε, μήνῐε; E. has μᾱνῐω in lyr., prob. in Hipp. 1146; μηνῐων in Rh. 494.]
μηνίω (f. ίσω, ao. ἐμήνισα, pf. inus.) [ῑ devant σ ; ι devant une voy. long à l’arsis, bref à la thésis]
1 éprouver du ressentiment, Il. 1, 488 ; τινί, Il. 1, 422 ; 18, 257 ; Hdt. 5, 84 ; 7, 229 ; 9, 7, contre qqn ||
2 exercer son courroux, témoigner son ressentiment : τινός, Il. 5, 178, au sujet de qqe ch. ; τινὶ μ. τινός, Soph. Ant. 1177, avoir du ressentiment contre qqn au sujet de qqe ch. ||
Moy. éprouver du ressentiment : ὑπέρ τινος, Eschl. Eum. 102, de qqe ch. ||
➳ Prés. dor. μανίω [ᾱ] Sim. fr. 50 ; Eur. Hipp. 1146. Impf. ἐμήνιον [ῐ] Il. 1, 247 ; [ῑ] Il. 2, 769. Fut. réc. μηνιῶ, Spt. Ps. 102, 9.
Étym. μῆνις.
μηνίω, (μῆνις), fortdauernden Groll hegen, fort u. fort zürnen ; absol., Il. 1.247 u. öfter ; ἱρῶν μηνίσας, wegen der Opfer, 5.178 ; τινί, gegen Einen, 1.422, 18.257 ; πατρὶ μηνίσας φόνου, um den Mord, Soph. Ant. 1162, vgl. ἔργου δʼ ἕκατι τοῦδε μηνίσας, Trach. 273 ; μηνίων στρατηλάταισιν, Eur. Rhes. 494 ; μηνίειν μεγάλως Ἀριστοδήμῳ, Her. 7.229 ; πέμψαντες Ἀθηναῖοι ἐμήνιον τοῖσι Ἐπιδαυρίοισι, 5.84, sie sprachen, ließen ihren Zorn aus ; Sp., wie Plut. phil. cum princ. 2 ; – Aesch. braucht auch das med., οὐδεὶς ὑπέρ μου δαιμόνων μηνίεται, Eum. 101.
[Ι im praes. u. impf. bei Hom. kurz, nur Il. 2.769 in der Vershebung lang, wie Aesch. Eum. 101 ; im fut. u. aor. immer lang.]
[Ι im praes. u. impf. bei Hom. kurz, nur Il. 2.769 in der Vershebung lang, wie Aesch. Eum. 101 ; im fut. u. aor. immer lang.]
μηνίω
( μηνίω Il. 2.769).
[μῆνις.]
(ἀπο-, ἐπι-)
- 1
To be wrathful or angry, feel or harbour wrath or anger : μήνιʼ Ἀχαιοῖσιν (against the . . .) Il. 1.422, ἱρῶν μηνίσας (having conceived wrath in the matter of . . .) Il. 5.178. Cf. Il. 1.488, Il. 2.769, Il. 12.10, Il. 18.257 : Od. 17.14.
- 2
To show wrath or anger outwardly, rage : Ἀτρεΐδης ἑτέρωθεν ἐμήνιεν Il. 1.247.
- 1
μηνίω , aor. part. μηνίσᾱς: be wroth, abs., and w. dat. of pers., also causal gen. of thing. μήνῑεν, Il. 2.769.
μηνίω
- to be wroth with another, vent oneʼs wrath on him, c. dat. pers., Il.; c. gen. rei, ἱρῶν μηνίσας wrathful because of sacred rites, Il.; πατρὶ μηνίσας φόνου Soph.; absol. to be wrathful, Hom.: so in Mid., Aesch.