παρακινητικός
παρακινητικός, inclined to insanity
παρακῑν-ητικός, ή, όν,
- stimulating, τῆς τοῦ σώματος εὐεξίας Hierocl. in CA 16 p.456 M.; πρὸς ἔρωτα Sch. Theoc. 11.40: abs., v.l. in Ph. 2.477.
- 2 deranged, Plu. Fr. 3. Adv. -κῶς, ἔχειν show symptoms of madness, Id. Sol. 8.
παρακινητικός, ή, όν [κῑ] qui a l’esprit dérangé, Plut. (Eus. P.E. 563d) ; Phil. 2, 477.
Étym. παρακινέω.
παρακινητικός, [κῑ], ή, όν, zum Verrenken oder Verrücken gehörig, Sp. – Bes. verrückt, wahnsinnig ; παρακινητικῶς ἔχειν, sich zum Wahnsinn hinneigen, Spuren von Wahnsinn zeigen, Plut. Sol. 8.
παρακινητικός
from παρακῑνέω
παρακῑνητικός, ή, όν
- inclined to insanity: adv., παρακινητικῶς ἔχειν to shew symptoms of insanity, Plut.