παραλιταίνω

παρᾰλῐταίνω, aor. -ήλῐτον,

• do amiss, sin, ἦ μέγα δή τι παρήλιτον A.R. 3.891; ὅσσα οἱ . . παρήλιτε cj. in Q.S. 13.400.
• • • 2 c. acc. pers., ἦ ῥα θεοὺς . . παρήλιτες didst sin against them, A.R. 2.246.

παραλιταίνω, (ἀλιταίνω), irren, sich versündigen, sp.D., wie Qu.Sm. 13.400 ; ἦ ῥα θεοὺς ὀλοῇσι παρήλιτες ἀφραδίῃσιν Ap.Rh. 2.246, sich in Unverstand gegen die Götter versündigen.