προστυγχάνω
προστυγχάνω, to obtain one’s share of
Could not find προστυχόντα in Logeion dictionaries.
προστυχόντα aorist active participle neuter nominative plural, aorist active participle neuter vocative plural, aorist active participle neuter accusative plural, aorist active participle masculine accusative singular of προστυγχάνω
προστυγχάνω,
- obtain oneʼs share of, and generally, obtain, προστυχόντι τῶν ἴσων S. Ph. 552; ἐμοῦ κολαστοῦ προστυχών Id. El. 1463: c. dat., meet with, hit upon, Pl. Lg. 844b, 893e, Plt. 262b, Sph. 246b.
- 2 of events, befall one, κακότας π. τινί Pi. Fr. 42.5.
- 3 = πρόσειμι, φασι τῷ ἐμβρύῳ προστυγχάνειν ἕτερον χιτῶνα Sor. 1.58.
- 4 abs., ὁ προστυγχάνων the first person one meets, anybody, Pl. Lg. 914b; πᾶς ὁ π. ib. 808e; οἱ αἰεὶ -τυγχάνοντες Th. 1.97; ὁ προστυχὼν Φρύξ Herod. 3.36: so in neut., τὰ προστυχόντα ξένια whatever fare there was, E. Alc. 754; ἐρρύφεον τὸ προστυχόν anything that came handy, Hp. Acut. 39; but τὸ προστυχόν casualness, Pl. Ti. 34c; πράξει τὸ π. ἑκάστοτε will act offhand, Id. Lg. 962c; ἐκ τοῦ προστυχόντος offhand, ex tempore, Plu. Symp. 2.150d, Pyth. 407b; so κατὰ τὸ π. D.H. 7.1.
προσ·τυγχάνω (f. προστεύξομαι, ao. 2 προσέτυχον)
1 s’offrir aux regards, se rencontrer : ὁ προστυχών, Thc. 1, 97 ; Plat. Leg. 808e, 914b, etc. le premier venu ; τὸ προστυχόν, Plat. Tim. 34c, la première chose venue ; ἐκ τοῦ προστυχόντος, Plut. M. 150d, etc. ; ou κατὰ τὸ προστυχόν, DH. 7, 1 fin, selon l’occurrence, à l’improviste ||
2 rencontrer, dat. Plat. Leg. 844b, 893e, etc. ; p. suite, obtenir, gén. Soph. Ph. 552, El. 1463.
1. met gen. verkrijgen:
2. met dat. aantreffen, ontmoeten:
3. abs. er toevallig (net, precies) zijn,
προστυγχάνω, (τυγχάνω), dazu kommen, zufällig treffen, begegnen, εἰ δέ τις κακότας προστύχῃ, Pind. frg. 177 ; erlangen, προστυχόντι τῶν ἴσων, Soph. Phil. 548, vgl. El. 1455 ; τὰ προστυχόντα ξένια, Eur. Alc. 757 ; u. in Prosa : ἤδη γὰρ καὶ ἐγὼ τούτων συχνοῖς προσέτυχον, Plat. Soph. 246b ; Polit. 262b ; τὸ προστυχόν, Tim. 61e ; εἰ πράξει τὸ προστυχὸν ἑκάστοτε, was sich immer darbietet, Legg. XII.962c, ὁ προστυχὼν ἀεὶ τιμωρείσθω, Dem. 25.96 ; Sp., ὅπλοις αὐτοσχεδίοις καὶ τοῖς προστυχοῦσιν ὡπλίζετο, Hdn. 7.12.2 ; dah. τὸ προστυχόν, das Zufällige, das Ungefähr, ἐκ τοῦ προστυχόντος, von Ungefähr, durch einen Zufall, Plut. Pyth. or. 25.
προστυγχάνω
- 1befall εἰ δέ τις ἀνθρώποισι θεόσδοτος ἀτληκηκότας προστῠχῃ ταύταν σκότει κρύπτειν ἔοικεν (ἀτλάτα κακότας coni. Boeckh) fr. 42. 6.
προστυγχάνω
fut. -τεύξομαι
- to obtain oneʼs share of a thing, c. gen., Soph.: c. dat. to meet with, hit upon, light upon, Plat.:— ὁ προστυγχάνων, ὁ προστυχών the first person one meets, the first that offers, any body, Plat.; τὰ προστυχόντα ξένια the guestsʼ fare set before him, Eur.