προστυγχάνω
προστυγχάνω, to obtain one’s share of
Could not find προστυχὼν in Logeion dictionaries.
προστυχὼν aorist active participle masculine nominative singular, aorist active participle masculine vocative singular of προστυγχάνω
προστυγχάνω,
- obtain oneʼs share of, and generally, obtain, προστυχόντι τῶν ἴσων S. Ph. 552; ἐμοῦ κολαστοῦ προστυχών Id. El. 1463: c. dat., meet with, hit upon, Pl. Lg. 844b, 893e, Plt. 262b, Sph. 246b.
- 2 of events, befall one, κακότας π. τινί Pi. Fr. 42.5.
- 3 = πρόσειμι, φασι τῷ ἐμβρύῳ προστυγχάνειν ἕτερον χιτῶνα Sor. 1.58.
- 4 abs., ὁ προστυγχάνων the first person one meets, anybody, Pl. Lg. 914b; πᾶς ὁ π. ib. 808e; οἱ αἰεὶ -τυγχάνοντες Th. 1.97; ὁ προστυχὼν Φρύξ Herod. 3.36: so in neut., τὰ προστυχόντα ξένια whatever fare there was, E. Alc. 754; ἐρρύφεον τὸ προστυχόν anything that came handy, Hp. Acut. 39; but τὸ προστυχόν casualness, Pl. Ti. 34c; πράξει τὸ π. ἑκάστοτε will act offhand, Id. Lg. 962c; ἐκ τοῦ προστυχόντος offhand, ex tempore, Plu. Symp. 2.150d, Pyth. 407b; so κατὰ τὸ π. D.H. 7.1.
προσ·τυγχάνω (f. προστεύξομαι, ao. 2 προσέτυχον)
1 s’offrir aux regards, se rencontrer : ὁ προστυχών, Thc. 1, 97 ; Plat. Leg. 808e, 914b, etc. le premier venu ; τὸ προστυχόν, Plat. Tim. 34c, la première chose venue ; ἐκ τοῦ προστυχόντος, Plut. M. 150d, etc. ; ou κατὰ τὸ προστυχόν, DH. 7, 1 fin, selon l’occurrence, à l’improviste ||
2 rencontrer, dat. Plat. Leg. 844b, 893e, etc. ; p. suite, obtenir, gén. Soph. Ph. 552, El. 1463.
1. met gen. verkrijgen:
2. met dat. aantreffen, ontmoeten:
3. abs. er toevallig (net, precies) zijn,
προστυγχάνω, (τυγχάνω), dazu kommen, zufällig treffen, begegnen, εἰ δέ τις κακότας προστύχῃ, Pind. frg. 177 ; erlangen, προστυχόντι τῶν ἴσων, Soph. Phil. 548, vgl. El. 1455 ; τὰ προστυχόντα ξένια, Eur. Alc. 757 ; u. in Prosa : ἤδη γὰρ καὶ ἐγὼ τούτων συχνοῖς προσέτυχον, Plat. Soph. 246b ; Polit. 262b ; τὸ προστυχόν, Tim. 61e ; εἰ πράξει τὸ προστυχὸν ἑκάστοτε, was sich immer darbietet, Legg. XII.962c, ὁ προστυχὼν ἀεὶ τιμωρείσθω, Dem. 25.96 ; Sp., ὅπλοις αὐτοσχεδίοις καὶ τοῖς προστυχοῦσιν ὡπλίζετο, Hdn. 7.12.2 ; dah. τὸ προστυχόν, das Zufällige, das Ungefähr, ἐκ τοῦ προστυχόντος, von Ungefähr, durch einen Zufall, Plut. Pyth. or. 25.
προστυγχάνω
- 1befall εἰ δέ τις ἀνθρώποισι θεόσδοτος ἀτληκηκότας προστῠχῃ ταύταν σκότει κρύπτειν ἔοικεν (ἀτλάτα κακότας coni. Boeckh) fr. 42. 6.
προστυγχάνω
fut. -τεύξομαι
- to obtain oneʼs share of a thing, c. gen., Soph.: c. dat. to meet with, hit upon, light upon, Plat.:— ὁ προστυγχάνων, ὁ προστυχών the first person one meets, the first that offers, any body, Plat.; τὰ προστυχόντα ξένια the guestsʼ fare set before him, Eur.