συνοδίτης
συνοδίτης, member of a σύνοδος (B) Ι
συνοδ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- member of a σύνοδος (B) 1, IG 2(2).1348.19, 14.2000 (Rome, ii A.D.), Sammelb. 4549.10 (iii A.D.).
- II = Latin Comes, Καίσαρος σ. BGU 1137.9 (i B.C.).
- III relating to the σύνοδος (B. II.2) of sun and moon, λίθοι Dam. Isid. 233. (Freq. written -είτης.)
συν·οδίτης, ου (ὁ) [ῑ]
1 compagnon de route, Anth. App. 252 ||
2 qui concerne la rencontre du soleil et de la lune, Damasc. (Phot. Bibl. p. 349, 27).
Étym. σύν, ὁδίτης.
συνοδίτης, [ῑ], ὁ, Mitwanderer, Reisegefährte, Sp.
συνοδίτης
συν-οδί_της, ου, ὁ,
- the member of a σύνοδος, Anth.