τέρσω
1 τέρσω (f. τέρσω, ao. ἔτερσα, pf. inus.) faire égoutter, faire sécher, Thcr. Idyl. 22, 63 ; Nic. Th. 96, 693, 709 ; au pass. τέρσομαι (impf. ἐτερσόμην, ao. 2 ἐτέρσην, pf. inus.) se sécher, sécher : ἠελίῳ, Od. 7, 124, par l’action du soleil ; ἐν ἡλίῳ, Hpc. au soleil ; avec un rég. : ὄσσε δακρυόφιν τέρσοντο, Od. 5, 152, ses yeux étaient secs de larmes ||
➳ Pass. impf. 3 pl. poét. τέρσοντο, Od. 5, 152 ; ao. 2 inf. τερσήμεναι, Od. 6, 98 ; τερσῆναι, Il. 16, 519.
Étym. R. indo-europ. *ters-, sécher ; cf. ταρσός, τρασιά, τερσιά, lat. torreō, sscr. tŕ̥ṣyati, avoir soif, tarṣaḥ, soif, all. dürr.
2 τέρσω, fut. éol. de τείρω, ou fut. de τέρσω.
1. act. met acc. doen uitdrogen, droog maken:
2. med. intrans. opdrogen, droog worden:
τέρσω ², äol. fut. von τείρω.