ἀνομίλητος
ἀνομίλητος, having no communion with others, unsociable
Could not find ἀνομίλητον in Logeion dictionaries.
ἀνομίλητον feminine accusative singular, masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of ἀνομίλητος
ἀνομίλητος [ῑ], ον,
- having no communion with others, unsociable, Pl. Lg. 951a, Plu. Adul. 2.50b, etc.
- 2 c. gen., ἀ. παιδείας uneducated, Pl. Ep. 332c: abs., Luc. Merc.Cond. 14: c. dat., ἀ. τοῖς ἔργοις τῆς τέχνης Gal. 15.159, 18(1).287.
I
1 aislada
πόλις
τὸ μὲν δύσκολον ... καὶ ἀνομίλητον
2 ineducado
οἰκέτης
3 que no tiene contacto con c. gen.
ἀ. παιδείας
τοῖς ἔργοις τῆς τέχνης
II libre de
ἀ. βεβήλων καὶ πονηρῶν λογισμῶν
ἀν·ομίλητος, ος, ον [ῑ] qui n’a pas de relations, insociable, sauvage, Plat. Leg. 951a ; Plut. M. 50b ; avec un gén. : ἀν. παιδείας, Plat. Ep. 332c, étranger à toute éducation ; d’où grossier, sauvage, Luc. M. cond. 14.
Étym. ἀν-, ὁμιλέω.
ἀνομίλητος, ohne Verkehr mit Anderen, πόλις Plat. Legg. XII.951a ; παιδείας, unbekannt mit Gelehrsamkeit, Ep. VII.332c ; ungesellig, inhuman, οἰκέτης Luc. Merced. cond. 14.
ἀνομίλητος
- 1having no communion with others, unsociable, Plat.
- 2c. gen., ἀνομ. παιδείας unacquainted with education, Luc.