ἀνομίλητος
ἀνομίλητος, having no communion with others, unsociable
ἀνομίλητος [ῑ], ον,
- having no communion with others, unsociable, Pl. Lg. 951a, Plu. Adul. 2.50b, etc.
- 2 c. gen., ἀ. παιδείας uneducated, Pl. Ep. 332c: abs., Luc. Merc.Cond. 14: c. dat., ἀ. τοῖς ἔργοις τῆς τέχνης Gal. 15.159, 18(1).287.
I
1 aislada
πόλις
τὸ μὲν δύσκολον ... καὶ ἀνομίλητον
2 ineducado
οἰκέτης
3 que no tiene contacto con c. gen.
ἀ. παιδείας
τοῖς ἔργοις τῆς τέχνης
II libre de
ἀ. βεβήλων καὶ πονηρῶν λογισμῶν
ἀν·ομίλητος, ος, ον [ῑ] qui n’a pas de relations, insociable, sauvage, Plat. Leg. 951a ; Plut. M. 50b ; avec un gén. : ἀν. παιδείας, Plat. Ep. 332c, étranger à toute éducation ; d’où grossier, sauvage, Luc. M. cond. 14.
Étym. ἀν-, ὁμιλέω.
ἀνομίλητος, ohne Verkehr mit Anderen, πόλις Plat. Legg. XII.951a ; παιδείας, unbekannt mit Gelehrsamkeit, Ep. VII.332c ; ungesellig, inhuman, οἰκέτης Luc. Merced. cond. 14.
ἀνομίλητος
- 1having no communion with others, unsociable, Plat.
- 2c. gen., ἀνομ. παιδείας unacquainted with education, Luc.