ἄκουσις
ἄκουσις, hearing
ἄκου-σις [ᾰ], εως, ἡ,
- hearing, Arist. de An. 426a1. al., Phld. Rh. 2.90S.
- 2 in pl., = ἀκουσμάτια, Plot. 4.1.12.
1 acción de oír
ἡ κατ' ἐνέργειαν ἀκοή
junto a ὅρασις
2 en plu. cosas que se oyen
τὰς μὲν αἰσθητὰς ἀκούσεις ἀφέντα
ἄκουσις, εως (ἡ) [ᾰ] action d’entendre, Arstt. An. 3, 2.
Étym. ἀκούω.
ἄκουσις, ἡ, das Hören, von Thom.Mag. als unatt. bezeichnet, Arist. anim.3.2 ; Sp.