ἀκράαντος
ἀκράαντος, unfulfilled, fruitless
ἀκράαντος [κρᾱ], ον, (κραιαίνω)
- = ἄκραντος, Il. 2.138, Od. 2.202.
1 no cumplido
ἔργον
2 que no se cumplirá, vano de palabras
ἔπε' ἀκράαντα φέροντες
μυθέαι ἀκράαντον
ἄεθλον
(ὀνείρατα) τά τις θεὸς ἀκράαντα θείη
ἀ·κράαντος, ος, ον [ᾰ̄ᾱα] qui ne s’accomplit pas, sans résultat, vain, Il. 2, 138 ; Od. 2, 203 ; cf. ἄκραντος.
ἀκράαντος, = ἄκραντος, Hom. dreimal, Il. 2.138 ἔργον ἀκράαντον, Od. 2.202 θεοπροπίης, ἣν σὺ μυθέαι ἀκράαντον, 19.565 ὄνειροι ἔπεʼ ἀκράαντα φέροντες.
ἀκράαντος
[ἀ-1 + κραιαίνω.]
- 1
Not accomplished, not carried out: ἔργον Il. 2.138.
- 2
Not to be fulfilled: ἔπεα Od. 19.565.
In neut. ἀκράαντον as adv., without hope of fulfilment, to no purpose Od. 2.202.
- 1
ἀκράαντος (κραιαίνω): unfulfilled, unaccomplished.
ἀκράαντος
Epic form of ἄκραντος
- unfulfilled, fruitless, Lat. irritus, Hom.