ἀκουστέος -η -ον, adj. verb. van ἀκούω, wat gehoord moet worden, te beluisteren: ταῦτ’ οὖν ἡμῖν … ἐστὶν ῥητέα τε καὶ ἀκουστέα die dingen moeten dus door ons gezegd en gehoord worden Plat. Lg. 724b; ἀκουστέον of ἀκουστέα ἐστίer moet geluisterd worden, met gen.naar: ὡς Σμέρδιος ... ἀκουστέα εἴη dat er naar Smerdis geluisterd moest worden Hdt. 3.61.3.