ἀκούσιος
I
1 de algo que se recibe no deseado, forzoso, contra la voluntad
τλήσομαι ... ἀ. πολλὰ βίαια
πόνοι
τῷ οὔ κως ἀεκούσιον ἐγίγνετο τὸ ποιεύμενον
ἀνάγκαι
ἔργον
συμφορά
τὰ δὲ βίᾳ καὶ ἀπάτῃ ἀκούσια
ἦν Μακεδόσιν οὐκ ἀ. ἡ μεταβολή
• como subst. τὸ ἀ. lo que no se desea, lo no deseado Pl.Lg.733d.
2 de algo que se hace involuntario, impremeditado
τρῶμα
φόνος
βλάβαι
ἁμάρτημα
• como subst. τὸ ἀ. acción realizada involuntariamente
ξύγγνωμον δ' ἐστὶ τὸ ἀκούσιον
op. τὰ hεκσια ‘faltas cometidas intencionadamente’
3 subst. de pers. que no desea
δεσπόζειν ἀκουσίων
mandar sobre quienes no quieren ser sometidos
II adv. -ως
1 contra la voluntad, forzadamente, a disgusto
οὐδενὶ ἀκουσίως ἀφῖχθαι
que no venía a disgusto de nadie e.d. todos lo recibían bienμένουσ' ἀκουσίως
ἀ. ἠράμην δόρυ
νεότης οὐκ ἀ. ... ἥπτετο πολέμου
2 involuntariamente
παραρρεῖν (δάκρυον)
ἀποκτεῖναι
τινὸς φονέα γενέσθαι
ἀποθανεῖν
πράττειν
ὃς ἂν πατάξῃ τὸν πλησίον αὐτοῦ ἀ.
• Adv. ἀκουσίως , z.B. οὐδενὶ ἀκ. ἀφῖχθαι, allen erwünscht, Thuc. 3.31 ; οὐκ ἀκουσίως πολέμου ἥπτετο, gern, 2.8 ; wie Eur. El. 670.