ἐπιμανής
ἐπιμανής, mad after a thing
Could not find ἐπιμανὲς in Logeion dictionaries.
ἐπιμανὲς masculine vocative singular, feminine vocative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἐπιμανής
ἐπιμᾰνής, ές,
- mad after, a thing, τὸ ἐ. εἰς τὰς γυναῖκας Paus. 1.6.8; so πρός τινα Ach.Tat. 8.1. Adv. -νῶς, ἔχειν πρός τι Ath. 7.276e.
- 2 abs., raving, mad, parody of Ἐπιφανής, Plb. 26.1a. 1; νόσημα Plu. Dio 47: Comp. -εστέρα, αἰσχρουογία Luc. Pseudol. 21.
ἐπιμανής, ής, ές [ᾰ]
1 furieux, fou, Pol. (Ath. 45c, 193e, 439a); Plut. Dio. 47 ||
2 passionné : πρός τινα, A. Tat. 8, 1 ; ἔς τινα, Paus. 1, 6, 8, possédé d’une passion furieuse pour qqn.
Étym. ἐπιμαίνομαι.
ἐπιμανής, ές, heftig nach Etwas verlangend, rasend verliebt, γυναῖκα μάχλον καὶ πρὸς ἄνδρας ἐπιμανῆ Achill.Tat. 8.1 ; τὸ ἐπιμανὲς ἐς τὰς γυναῖκας, rasende Leidenschaft, Paus. 1.6.8 ; – übh. rasend, Ath. II.45c ; νόσημα Plut. Dion. 47.
• Adv., ἐπιμανῶς ἔχειν πρός τι, = ἐπιμαίνεσθαί τινι, Ath. VII.276e.
• Adv., ἐπιμανῶς ἔχειν πρός τι, = ἐπιμαίνεσθαί τινι, Ath. VII.276e.