ἐπίμαστος

ἐπίμαστος, ον, (ἐπιμαίομαι)

• sought out, brought in (like ἐπακτός), ἀλήτης Od. 20.377 (variously expld. by Gramm.).

ἐπίμαστος, ἀλήτης Od. 20.377, entweder ein Bettler, der sich seinen Unterhalt zusammensucht, ὁ τροφὴν μαστεύων, Eust., ἐνδεὴς ἐπαίτης, Schol., oder ein aufgelesener, mit ins Haus gebrachter Bettler, ἐπίληπτος, Hesych.

ἐπίμαστος

[ἐπιμασ-, ἐπιμαίομαι.]

App., sought out, that has been brought (i.e. by Eumaeus), and has not come unasked: ἀλήτην Od. 20.377.

ἐπίμαστος (ἐπιμαίομαι): of one who has been handled, hence ‘filthy,’ ἀλήτης, Od. 20.377†.

ἐπίμαστος, ον ἐπιμαίομαι

• seeking for help, begging, Od.