ἐπιτελής
ἐπιτελής, brought to an end, completed, accomplished
Could not find ἐπιτελέων in Logeion dictionaries.
ἐπιτελέων feminine genitive plural, masculine genitive plural, neuter genitive plural of ἐπιτελής
ἐπιτελέων future active participle masculine nominative singular, present active participle masculine nominative singular, future active participle masculine vocative singular, present active participle masculine vocative singular of ἐπιτελέω
ἐπιτελ-ής, ές, (τέλος)
- brought to an end, completed, accomplished, ποιεῖν τι ἐπιτελές, = ἐπιτελεῖν, Hdt. 1.117, 3.141, Hp. Jusj. 1, etc.; ἐπιτελῆ ποιῆσαι ἐντολάν τινος Test.Epict. 1.18; ἐ. ἐγίνετό τι Hdt. 1.124, Th. 1.141; εὐχαὶ ἐ. γενόμεναι Pl. Lg. 931e, cf. SIG 581.5 (ii B.C.); κρίσιν λαμβάνει ὁ πόλεμος ἐπιτελῆ D.H. 10.46; of persons, adult, Hsch. Ion. Adv. -έως at last, Aret. SA 2.8.
- II Act., effective, Ant.Lib. 19.3.
- III subject to taxation, ἔλαιον ἐ. τελῶν Milet. 3.149.19 (ii B.C.).
ἐπι·τελής, ής, ές [ῐ]
1 mis à exécution, achevé, accompli, en parl. d’un événement, Hdt. 1, 117, 124 ; Thc. 1, 141 ; d’un vœu, Plat. Leg. 931e ; d’une décision, DH. 10, 46 ||
2 act. propre à accomplir, efficace, A. Lib. 19.
Étym. ἐπί, τέλος.
ἐπιτελής, ές, vollendet, ausgeführt, ἐπιτελέα ἐγένετο Her. 3.16, wie Thuc. 1.141 ; Plut. Nic. 14 ; ἐπιτελέα ποιεῖν, ausführen, Her. 3.141 u. oft ; ἐπ. δʼ εἴη ἡ εὐχή Plat. Ep. VIII.353a ; Legg. XI.931e ; ἐπίνοιαι Pol. 6.15.6 ; κρίσιν λαμβάνει ὁ πόλεμος ἐπιτελῆ, eine vollständige Entscheidung, ein entschiedenes Ende, Dion.Hal. 10.46 ; – παρθένος, mannbar, Hesych. – Aber ὄρνιθες, Ant.Lib. 19, = ἐπιτελεστικός.
ἐπιτελής
ἐπι-τελής, ές
τέλος
- brought to an end, completed, accomplished, Hdt., etc.