ἐπιτέλεσις
ἐπιτέλεσις, completion
ἐπιτέλ-εσις, εως, ἡ,
- completion, τοῦ σώματος Arist. Pr. 894a35; θεωριῶν M.Ant. 1.16.
ἐπιτέλεσις, εως (ἡ) accomplissement, Arstt. Probl. 10, 34 ; M. Ant. 1, 16 ; Clém. 453.
Étym. ἐπιτελέω.
ἐπιτέλεσις, ἡ, die Vollendung, Arist. Probl. 10.34 ; M.Ant. 1.16.