ἐπιτέλλω

ἐπιτέλλω (A), aor. ἐπέτειλα:—Med., aor. ἐπετειλάμην A.R. 3.264:—Pass., 3 sg. plpf. ἐπὶ .. ἐτέταλτο Il. 2.643:—

• enjoin, prescribe, command, Hom., etc.—Constr.: c. dat. pers. et acc. rei, ἀλόχῳ δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλεν spake a speech of command to her, Od. 23.349: c. acc. rei only, κρατερὸν δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε Il. 1.25, etc.; μῦθον.. ὃν Νέστωρ ἐπέτελλε 11.840; ἐλήθετο συνθεσιάων ἃς ἐπέτελλε.. Διομήδης which he enjoined, prescribed, 5.320; ἐφετμέων ἃς ἐπέτειλας ib. 818; [ἀέθλους] Hes. Th. 995; so θάνατον ἐπιτέλλειν Pi. N. 10.77; ἐ. μόχθων τέρματα fix them, A. Pr. 100 (where others take it intr. arise, appear): c. dat. pers. only, give orders to, ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπιτείλω Il. 10.63, 13.753, etc.: and so abs., ὁ δὲ σημαίνων ἐπέτελλεν 21.445: c. dat. pers. et inf., order him to do, 12.84, 21.230; so πέμπων μʼ ὧδʼ ἐπέτελλε (sc. ποιεῖν) 24.780, cf. 11.765, Od. 17.9:—Med., just like Act., ἄλλοισιν δὴ ταῦτʼ ἐπιτέλλεο Il. 1.295; [νόστον Ἀχαιῶν] ἐπετείλατο Παλλάς Od. 1.327; ὁ δέ μοι χαλεποὺς ἐπετέλλετʼ ἀέθλους 11.622; κραδίῃ ἀνίας A.R. 3.264: c. dat. pers. et inf., Od. 21.240: abs., 17.21; ἁγητὴρ υἱῷ ἐπιτελλόμενος Pi. P. 1.70:—Pass., τῷ δʼ ἐπὶ πάντʼ ἐτέταλτο ἀνασσέμεν Αἰτωλοῖσι Il. 2.643, cf. Od. 11.524.—Poet. and later Prose, BGU 886.2 (Med., ii A.D.), PThead. 18.4 (iii/iv A.D.).

ἐπιτέλλω (B), Pass.,

• rise, of stars, Πληϊάδων.. ἐπιτελλομενάων Hes. Op. 383; Ἀρκτοῦρος.. ἐπιτέλλεται ib. 567; ἠελίοιο νέον -ομένοιο h.Merc. 371: so intr. in Act., Hp. Int. 39, Democr. 14, Arist. Mete. 345b23, Plb. 9.15.9, etc.: the aor. part. ἐπιπλόμενος belongs as much to this verb as to ἐπιπέλομαι (q.v.).
• • • 2 metaph. of love, ὡραῖος καὶ Ἔρως ἐπιτέλλεται Thgn. 1275. (Hence ἐπιπολή and (later) ἐπιτολή.)

ἐπιτέλλω, 1) auftragen, aufgeben, anbefehlen, σοί γʼ ὧδʼ ἐπιτέλλω Od. 17.9, u. oft ; τῷ μάλα πόλλʼ ἐπέτελλε Il. 4.229, öfter so mit dem dat., Einem Befehl erteilen ; ἐλήθετο συνθεσιάων τάων ἃς ἐπέτελλε Διομήδης 5.320 ; σῶν μέμνημαι ἐφετμῶν ἃς ἐπέτειλας 5.818 ; c. inf., 12.84, 21.230 ; so auch die Tmesis κρατερὸν δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλεν, er befahl das ernste Wort, gebot mit einem Machtworte, 1.25, 326, 16.199, wie Od. 23.349 ἀλόχῳ δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλεν, wo 361 folgt σοὶ δὲ γύναι τάδʼ ἐπιτέλλω, denn auch in diesen Stellen ist ein mit Nachdruck eingeschärfter Befehl enthalten ; ἐμοὶ θάνατον σὺν τῷδʼ ἐπίτειλον Pind. N. 10.77, auch mir befiehl, verhänge den Tod (s. nachher); auch Orac. bei Ar. Av. 977. – So auch med., ἄλλοισιν δὴ ταῦτʼ ἐπιτέλλεο, Il. 1.295 ; neben κελεύω, 19.192 ; auch c. inf., σοὶ δὲ μάλιστʼ ἐπιτέλλομαι ὧδέ γε ῥέξαι, 2.802, Od. 2.240 ; u. c. acc., ὁ δέ μοι χαλεποὺς ἐπετέλλετʼ ἀέθλους, gab mir auf, 11.622, wofür Hes. Th. 995 das act. braucht, vgl. sc. 94 ; νόστος –, ὃν ἐπετείλατο Παλλάς, die Heimkehr, die Pallas geboten, verhängt hatte, Od. 1.327 ; Pind. υἱῷ τʼ ἐπιτελλόμενος P. 1.70 ; – pass., in tmesi, τῷδʼ ἐπὶ πάντʼ ἐτέταλτο ἀνασσέμεν αἰτωλοῖσιν, ihm war der Oberbefehl (in Allem) über die Aetoler anvertraut, Il. 2.643, wie Od. 11.524.
2) intr., aufgehen, von der Sonne u. den Gestirnen, im med., H.h. Merc. 371, ἠελίοιο νέον ἐπιτελλομένοιο, wie vom Arktur, πρῶτον παμφαίνων ἐπιτέλλεται, Hes. O. 565 ; übertr., ὡραῖος καὶ ἔρως ἐπιτέλλεται Theogn. 1275 ; so auch das act., πῇ ποτε μόχθων χρὴ τέρματα τῶνδʼ ἐπιτεῖλαι ; wie soll das Ende erscheinen ? Aesch. Prom. 100 ; eigtl., von den Gestirnen, Hippocr.; Man. 6.35 ; Pol. 9.15.9. Vgl. ἀνατέλλω u. Lobeck zu Phryn. 125.

ἐπιτέλλω

[ἐπι- 5.]

2 sing. aor. ἐπέτειλας Il. 5.818.

Subj. ἐπιτείλω Il. 10.63, Il. 13.753.

Imp. ἐπίτειλον Il. 24.112.

Pple. ἐπιτείλας Il. 10.72, Il. 13.213.

Infin. ἐπιτεῖλαι Il. 4.64, Il. 10.56.

3 sing. aor. mid. ἐπετείλατο Od. 1.327.

Dat. sing. masc. pple. ἐπιτειλαμένῳ Od. 17.21.

• • 1

    To lay, impose, inflict upon a person.

    In mid.: νόστον λυγρόν, ὃν ἐπετείλατο Od. 1.327.

    With dat.: χαλεπούς μοι ἐπετέλλετʼ ἀέθλους Od. 11.622.

  • 2
  • • a

      To lay an injunction or charge upon, give an order or orders to, a person: ὣς ἐπέτελλεν Il. 9.259 = Il. 11.790. Cf. Il. 2.10, Il. 9.369, Il. 10.56, 72, Il. 11.768, 782, Il. 17.360, Il. 21.445: Od. 17.186.

      In mid. Il. 17.382: Od. 17.21.

    • b

      With dat.: υἱέϊ σῷ Il. 24.112, ὧδέ μʼ ἐπέτελλε, μὴ . . . ((with the assurance) that he would not...) Il. 24.780, cf. Il. 5.198, Il. 10.63, Il. 11.765, Il. 13.213, 753: Od. 17.9.

      In mid. Il. 2.802, Il. 4.301, Il. 10.61: Od. 12.217.

    • c

      With dat. and the injunction directly reported Il. 11.785, Il. 17.668.

      In mid. Il. 9.252, Il. 16.838.

    • d

      With acc. of what is enjoined or ordered: συνθεσιάων ἃς ἐπέτελλε (which he bade him remember) Il. 5.320. Cf. Il. 5.818.

    • e

      With dat. and acc.: ἕκαστά μʼ ἐπέτελλεν Il. 23.107. Cf. Od. 23.361.

      In mid.: κούροισι ταῦτʼ ἐπιτέλλομαι Il. 9.68. Cf. Il. 1.295, Il. 19.192, Il. 23.95: Od. 8.40.

    • f

      With dat. and infin.: Ἀθηναίῃ ἐπιτεῖλαι ἐλθεῖν Il. 4.64. Cf. Il. 4.229, Il. 6.207, Il. 9.179, Il. 11.47 = Il. 12.84, Il. 11.273 = 399, Il. 11.783, Il. 21.230: Od. 3.267, Od. 12.268 = 273.

      In mid. Od. 21.240.–

    • g

      With infin. to be supplied: ὄφρα μῦθον ἐνίσπω, ὃν Νέστωρ ἐπέτελλεν [ἐνισπεῖν] Il. 11.840.

ἐπῐτέλλω

• • a act., order, decree c. acc. & dat. “καὶ ἐμοὶ θάνατον σὺν τῷδʼ ἐπίτειλον, ἄναξ” N. 10.77
  • b med. give orders c. dat. ἁγητὴρ ἀνήρ, υἱῷ τʼ ἐπιτελλόμενος P. 1.70

ἐπιτέλλω , aor. ἐπέτειλα, imp. ἐπίτειλον, inf. ἐπιτεῖλαι, part. ἐπιτείλᾱς, mid. aor. ἐπετείλατο, part. ἐπιτειλαμένῳ: act. and mid., enjoin, lay command or order upon, charge, τινί (τι), and w. foll. inf.; συνθεσίᾱς, Il. 5.320; μῦθον, Il. 11.840; ἀέθλους, Od. 11.622; ὧδʼ ἐπέτελλε, μὴ πρὶν πημανέειν, ‘thus charged me,’ ‘gave me this assurance,’ Il. 24.781. ἐπῖτέλλω, Od. 23.361.

ἐπιτέλλω aor1 ἐπ-έτειλα perf. -τέταλκα pass. -τέταλμαι

• • Ito lay upon, enjoin, prescribe, ordain, command, τι or τί τινι Hom.:—c. dat. pers. only, to give orders to, Il.:—c. dat. pers. et inf. to order him to do. Il.:—also in Mid., just like the Act., Il.
  • IIPass. to rise, of stars, Hes.:—metaph., of love, Theogn.