ἐπιτελής

ἐπιτελ-ής, ές, (τέλος)

• brought to an end, completed, accomplished, ποιεῖν τι ἐπιτελές, = ἐπιτελεῖν, Hdt. 1.117, 3.141, Hp. Jusj. 1, etc.; ἐπιτελῆ ποιῆσαι ἐντολάν τινος Test.Epict. 1.18; ἐ. ἐγίνετό τι Hdt. 1.124, Th. 1.141; εὐχαὶ ἐ. γενόμεναι Pl. Lg. 931e, cf. SIG 581.5 (ii B.C.); κρίσιν λαμβάνει ὁ πόλεμος ἐπιτελῆ D.H. 10.46; of persons, adult, Hsch. Ion. Adv. -έως at last, Aret. SA 2.8.
• • II Act., effective, Ant.Lib. 19.3.
  • III subject to taxation, ἔλαιον ἐ. τελῶν Milet. 3.149.19 (ii B.C.).

ἐπιτελής, ές, vollendet, ausgeführt, ἐπιτελέα ἐγένετο Her. 3.16, wie Thuc. 1.141 ; Plut. Nic. 14 ; ἐπιτελέα ποιεῖν, ausführen, Her. 3.141 u. oft ; ἐπ. δʼ εἴη ἡ εὐχή Plat. Ep. VIII.353a ; Legg. XI.931e ; ἐπίνοιαι Pol. 6.15.6 ; κρίσιν λαμβάνει ὁ πόλεμος ἐπιτελῆ, eine vollständige Entscheidung, ein entschiedenes Ende, Dion.Hal. 10.46 ; – παρθένος, mannbar, Hesych. – Aber ὄρνιθες, Ant.Lib. 19, = ἐπιτελεστικός.

ἐπιτελής ἐπι-τελής, ές τέλος

• brought to an end, completed, accomplished, Hdt., etc.