ὀδυνηρός
ὀδυνηρός, painful
Could not find ὀδυνηρόν in Logeion dictionaries.
ὀδυνηρόν masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of ὀδυνηρός
ὀδῠν-ηρός, Dor. ὀδῠν-ᾱρός, ά, όν,
- painful, ἕλκος Pi. P. 2.91, cf. Ar. Ach. 231; -ότατα πάθη Pl. Grg. 525c; -ότατον τραῦμα Jul. Gal. 160d. Adv. -ρῶς Arist. HA 609b25: Comp. -ότερον Plu. VOrat. 2.837a.
- 2 distressing, γῆρας Mimn. 1.5; πᾶς . . ὀ. βίος ἀνθρώπων E. Hipp. 189 (anap.); -ότερος βίοτος Ar. Pl. 526; ὀ. πλοῦτος E. Ph. 566, cf. Phld. Lib p.15 O.; ὀδυνηρόν ἐστιν c. inf., Men. 655.
ὀδυνηρός, ά, όν [ῠ] douloureux, au phys. et au mor. Eur. Hipp. 189 ; Ar. Ach. 230 ; Arstt. Rhet. 2, 10, 3 ||
Cp. -ότερος, Ar. Pl. 526 ; sup. -ότατος, Plat. Gorg. 525c ; Dém. 1471, 4 ||
➳ Dor. ὀδυναρός [ᾱ] Pd. P. 2, 91.
Étym. ὀδύνη.
1. pijnlijk.
2. smartelijk, verdrietig (makend).
ὀδυνηρός, schmerzhaft ; ἕλκος ὀδυναρόν, Pind. P. 2.91 ; ὀδ. ὁ πλοῦτος γενήσεται Θήβαισι, Eur. Phoen. 569 ; βίος, Hipp. 189 ; ὀδυνηρότερος, Ar. Plut. 526 ; τὰ ὀδυνηρότατα πάθη πάσχειν, Plat. Gorg. 525c ; Sp.
• Adv ., Luc. Lex. 2.
• Adv ., Luc. Lex. 2.
ὀδυνηρός
from ὀδύνη (ῠ)
ὀδῠνηρός, Doric ὀδῠνᾱρός, ή, όν
- 1painful, Pind., Ar.
- 2painful, distressing, Eur., Ar.