ὀδυνηρός
ὀδυνηρός, painful
Could not find ὀδυνηρὰ in Logeion dictionaries.
ὀδυνηρὰ neuter nominative plural, neuter vocative plural, neuter accusative plural, feminine nominative dual, feminine vocative dual, feminine accusative dual, feminine nominative singular, feminine vocative singular of ὀδυνηρός
ὀδῠν-ηρός, Dor. ὀδῠν-ᾱρός, ά, όν,
- painful, ἕλκος Pi. P. 2.91, cf. Ar. Ach. 231; -ότατα πάθη Pl. Grg. 525c; -ότατον τραῦμα Jul. Gal. 160d. Adv. -ρῶς Arist. HA 609b25: Comp. -ότερον Plu. VOrat. 2.837a.
- 2 distressing, γῆρας Mimn. 1.5; πᾶς . . ὀ. βίος ἀνθρώπων E. Hipp. 189 (anap.); -ότερος βίοτος Ar. Pl. 526; ὀ. πλοῦτος E. Ph. 566, cf. Phld. Lib p.15 O.; ὀδυνηρόν ἐστιν c. inf., Men. 655.
ὀδυνηρός, ά, όν [ῠ] douloureux, au phys. et au mor. Eur. Hipp. 189 ; Ar. Ach. 230 ; Arstt. Rhet. 2, 10, 3 ||
Cp. -ότερος, Ar. Pl. 526 ; sup. -ότατος, Plat. Gorg. 525c ; Dém. 1471, 4 ||
➳ Dor. ὀδυναρός [ᾱ] Pd. P. 2, 91.
Étym. ὀδύνη.
1. pijnlijk.
2. smartelijk, verdrietig (makend).
ὀδυνηρός, schmerzhaft ; ἕλκος ὀδυναρόν, Pind. P. 2.91 ; ὀδ. ὁ πλοῦτος γενήσεται Θήβαισι, Eur. Phoen. 569 ; βίος, Hipp. 189 ; ὀδυνηρότερος, Ar. Plut. 526 ; τὰ ὀδυνηρότατα πάθη πάσχειν, Plat. Gorg. 525c ; Sp.
• Adv ., Luc. Lex. 2.
• Adv ., Luc. Lex. 2.
ὀδυνηρός
from ὀδύνη (ῠ)
ὀδῠνηρός, Doric ὀδῠνᾱρός, ή, όν
- 1painful, Pind., Ar.
- 2painful, distressing, Eur., Ar.