advena
advena, a stranger, foreigner, immigrant
- I Lit.: defessus perrogitandod advenas Fuit de gnatis, Pac. ap. Prisc. p. 634 P. (Trag. Rel. p. 116 Rib.): advena anus paupercula, * Ter. Heaut. 96: volucres, Varr. R. R. 3, 5: advenam gruem, Hor. Epod. 2, 35: illas (ciconias) hiemis, has (grues) aestatis advenas, Plin. 10, 23, 31, § 61: Zeno Citieus advena, Cic. Tusc. 5, 11 fin.: advena possessor agelli, Verg. E. 9, 2: exercitus advena, id. A. 7, 38; id. ib. 10, 460: Tibris advena, as flowing from Etruria into the Roman territory, Ov. F. 2, 68: amor advena, love for a foreign maiden, id. A. A. 1, 75: advenae reges, Liv. 4, 3; Vulg. Gen. 19, 9: advenae Romani, ib. Act. 2, 10.—
- II Fig., a stranger to a thing, i.e. ignorant, unskilled, inexperienced = ignarus: ne in nostra patria peregrini atque advenae esse videamur, Cic. de Or. 1, 58, 249; cf.: non hospites, sed peregrini atque advenae nominabamur, id. Agr. 2, 34 fin.; hence, poet. with gen.: belli, Stat. Th. 8, 556.
grandescere populus coepit ~arum
pro quo eis, quasi pro suae gentis ~is, orabat ad Dominum
de ‥ ejusdem [gentis ] per ~as expugnationibus
educatum aiunt Galonem inter advenas sed ‘ad venas’ et cor penetrat
~e et domestici adverterunt, quotquot advenerant, ‥ ipsius passionem
sol ex se lucet, lune lux advena
➳ arch. arvena, Prisc. Gramm. 1, 45.
- 1. (pas) aangekomene, vreemdeling (itt. indigena); — attrib.: vreemd, buitenlands; ➤ indigenae advenaeque in- en uitheemsen; volucres -ae trekvogels;
- 2. nieuweling, leek.
Insuper tenebat de ecclesia Roserii decimas Advenæ injuste.Occurrit etiam in Stat. Præmonstr. MSS. dist. 4. cap. 1.
Lesquels compagnons prindrent l'Advenas du suppliant, lequel il avoit achapté pour nourrir son bestail, et d'icelle vouldrent faire lictiere à leurs chevaulx.
- ad + BA-, VEN-, a stranger, foreigner, immigrant: advena anus, T.: possessor agelli, V.—Fig.: in nostrā patriā advenae, i. e. unskilled in our own department. — Strange, foreign, alien: exercitus, V.: grus, migratory, H.: amor, of a stranger, O.
-
…, quod M. Marcellus armatus et victor viderat, quod religioni concesserat, quod cives atque incolae colere, advenae non solum visere verum etiam venerari solebant, id C. Verres ex templo Iovis sustulit. Vt saepius ad…
Cicero, in Verrem
-
…grandibus litteris P. Africani nomen erat incisum eumque Carthagine capta restituisse perscriptum. colebatur a civibus, ab omnibus advenis visebatur ; cum quaestor essem, nihil mihi ab illis est demonstratum prius. erat admodum amplum et excelsum signum…
Cicero, in Verrem
-
…ubi cenaret, quo denuntiasset nos autem, hinc Roma qui veneramus, iam non hospites, sed peregrini atque advenae nominabamur. haec qui prospexerint, maiores nostros dico, Quirites, non eos in deorum immortalium numero venerandos a…
Cicero, de Lege Agraria
-
…Carthaginienses fraudulenti et mendaces non genere, sed natura loci, quod propter portus suos multis et variis mercatorum et advenarum sermonibus ad studium fallendi studio quaestus vocabantur. Ligures duri atque agrestes ; docuit ager ipse nihil ferendo nisi multa…
Cicero, de Lege Agraria
-
…Haletem, nobilem amnem, relinques nec Papirianam domum deseres ; quamquam illa quidem habet lotum, a quo etiam advenae teneri solent ; quem tamen si excideris, multum prospexeris. sed in primis opportunum videtur, his praesertim temporibus…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…alteri saeculo prospiciente, quam illud idem edepol, senectus, si nil quicquam aliud viti adportes tecum, cum advenis, unum id sat est, quod diu vivendo multa quae non volt videt. Et multa fortasse quae volt…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…M. Anni, gravissimi atque honestissimi viri, summa auctoritas paulo diligentiorem timidioremque fecerat qui nuper pro testimonio non advenam nescio quem nec alienum, sed eum civem Romanum qui omnibus in illo conventu notus, qui Syracusis natus esset…
Cicero, in Verrem
-
…negotiis et in foro conteramur, satis instructi esse possumus ad hoc dumtaxat, ne in nostra patria peregrini atque advenae esse videamur Ac si iam sit causa aliqua ad nos delata obscurior, difficile, credo, sit, cum…
Cicero, de Oratore
-
…quis est illo viro dignior, nos tamen teneamus, ut sit idem beatissimus. Et si Zeno Citieus, advena quidam et ignobilis verborum opifex, insinuasse se in antiquam philosophiam videtur, huius sententiae gravitas a Platonis auctoritate repetatur…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…Graeculum, ut adsentatorem, ut poetam. devenit autem seu potius incidit in istum eodem deceptus supercilio Graecus atque advena quo tot sapientes et tanta civitas. revocare se non poterat familiaritate implicatus et simul inconstantiae famam verebatur. rogatus…
Cicero, in Pisonem